அன்பை போதித்தவர்

நேற்று முகநூலில் எனது அம்மாவின் அப்பாவைப் பற்றி பின்வரும் ஒரு குறிப்பை எழுதியிருந்தேன்.

https://www.facebook.com/gperiasamy/posts/10155794757367755

அவரைக் குறித்துத் தனியாகவே ஒரு பதிவு எழுதவேண்டும் என்றிருந்தேன். இக்காலைவேளை அதை மீண்டும் நினைவுபடுத்திவிட்டது. பொதுவாகவே அதிகாலை வேளைகள் எனக்கு மன எழுச்சியையும் நெகிழ்வையும் (இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி நெகிழ்கிறேன், காலைவேளைகளில் அது இன்னமும் அதிகமாகிறது) தருகிறது. இம்மாதிரித் தருணங்களை விடாமல் எதையாவது எழுதிவிட வேண்டும் என்பதால் இப்பதிவு.

மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது மிகச் சாதாரண வாழ்க்கை வாழ்ந்தவராகவே தோற்றமளிப்பார். ஆனால் அவரது மறைவிற்குப் பின்னர் அவரைப் பற்றி அவ்வப்போது கேள்விப்படும் சில தகவல்கள் அவரைப் பற்றிய ஒரு ஆச்சரியமான பிம்பத்தை உருவாக்குகின்றன.

நான் குழந்தையாக இருந்த சமயங்களில் என் தாத்தா எங்களுடன் சிலகாலம் (என் அம்மாவிற்கு உதவும் பொருட்டு) தங்கியிருந்தார். எனக்கு முதன்முதலாக என் வாழ்க்கையில் நினைவிலிருக்கும் சில நிகழ்ச்சிகளிலேயே இவரும் இருக்கிறார். அப்போதெல்லாம் எனது அம்மா தான் ஆசிரியராக வேலை பார்த்த பள்ளிக்கு என்னையும் அழைத்துச் செல்வார். மதிய உணவிற்கு வீட்டுக்கு வந்த சமயத்தில், நான் உணவுண்டுவிட்டு வீட்டிலேயே உறங்கிவிட்டேன் – வழக்கம் போல. என் அம்மாவும் என் உறக்கத்தைக் கலைக்க விரும்பாமல், என் தாத்தா வசம் விட்டுவிட்டு பள்ளிக்குச் செல்ல, தூக்கம் முடிந்து எழுந்த நான், அம்மாவிடம் தான் இருப்பேன் என்று அடம்பிடிக்க என் தாத்தா என்னை அழைத்துக்கொண்டு பள்ளிக்கு சென்றது எனக்கு நினைவிலிருக்கிறது. அப்போதெல்லாம் என்னை அவர் அழைக்க பல்வேறு பெயர்களைப் பயன்படுத்துவார். “எனக்கு எட்டு பெயர்கள்” என்று பெருமையாக சொல்லிக்கொள்வேன். கணேச்சு, படவா, எலேய் போன்றவை அவற்றில் சில.

ஒருமுறை அவர் கடைக்கு செல்லக் கிளம்பினார். நானும் வருவேன் என்று அடம்பிடிக்க, என்னை சமாதானப்படுத்தியதாக நினைத்துக்கொண்டு, நான் வீட்டிலேயே இருக்கப்போகிறேன் என்று நினைத்துக்கொண்டு கிளம்பினார். நான் “அவர் அப்படித்தான் சொல்வார், நாம் பின்னால் செல்வோம்” என்று அவர் பின்னாலேயே சென்றேன். அவர் அதை அறியவில்லை. மண் சாலையிலிருந்து பேருந்து செல்லும் பிரதான சாலையில் இணைந்தபோது பின்னால் வந்த பேருந்தை சுட்டிக்காட்டி “தாத்தா! பஸ் வருது. பார்த்துப் போ” என்று சொல்ல, அதிர்ந்து விட்டார். கிட்டத்தட்ட கால் கிலோமீட்டர் அவர் அறியாமல் பின்னால் சென்றுகொண்டிருந்திருக்கிறேன். பின்னர் என் அம்மாவிற்கு நல்ல திட்டு விழுந்தது தனிக்கதை. நான் ஓரளவு வளர்ந்தபின் சென்னைக்கு சென்று என் மாமாக்களுடன் வாழ்ந்துவந்தார். எப்போது ஊருக்கு வந்தாலும் மிகப் பிரியமாக இருப்பார்.

ஆனால் இந்தச் செல்லமெல்லாம் சிறுவயதில்தான். என்னுடைய பத்தாம் வயதிலிருந்து பதினைந்தாம் வயதுவரை பெரும்பாலும் அவரிடம் திட்டு வாங்கித்தான் எனது பொழுது கழிந்திருக்கிறது. குறிப்பாக நான் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் சமயத்தில், என் ஆங்கில அறிவு தரைமட்டத்தில் இருக்கிறது என்பதை அறிந்து அதிர்ந்துவிட்டார். தமிழ் ஆங்கிலம் ஹிந்தி ஆகியவற்றை நன்றாகப் பேசவும் எழுதவும் தெரிந்த ஒரு முன்னாள் ஆசிரியரின் பேரன் அவ்வாறு இருந்ததை அவரால் தாங்கமுடியவில்லை போல. உட்காரவைத்து ஆங்கில வகுப்புகளை எடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார் – கோடை விடுமுறை தினங்களில். பிள்ளைகளின் வளர்ச்சி என்பது அவர்கள்மீது போடப்படும் அழுத்தங்களுக்கு ஏற்ப எதிர்திசையில் செல்லும் என்பதால், என்னிடம் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லை. வெறுத்துப் போய் விட்டுவிட்டார். பேனா எதற்கு உதவும் என்ற எளிய கேள்விக்குக் கூட என்னால் ஆங்கிலத்தில் பதில் சொல்ல இயலவில்லை. “அத வச்சு என்ன உழுவியா? எழுதத்தானே செய்வ?” என்று திட்டியது நினைவில் இருக்கிறது. பின்னர் எட்டாம் வகுப்பில் ஓரளவு ஆங்கில அறிவு வந்தாலும், அவர் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு நான் முன்னேறவில்லை என்பதால் அதுகுறித்த ஒரு பயத்துடனே அவரிடம் பேசிவந்தேன். நான் பதின்ம வயதுக்கு வந்திருந்த நேரம் ஆதலால், அந்த பயம் கோபமாகவும் அலட்சியமாகவும் மாறியது. அவரிடம் பெரிய அளவில் பேசிக்கொள்வதில்லை. என் இரு மாமாக்களிடமும் அவ்வாறே. அவர்கள் மூவரையும் பற்றி மிகவும் கேவலமாக என் நண்பர்களிடம் சொல்லியிருக்கிறேன். அவர்களுக்கும் அவ்வாறே ஏதேனும் ஒரு உறவினர் அப்போது இருந்திருந்தனர். ஆனால் எனது தாத்தா, எப்போது ஊருக்கு வந்தாலும் என்னிடம் ஆர்வமாகப் பேசுவார். நான் மரியாதைக்கு சில வார்த்தைகள் பேசிவிட்டு விலகிவிடுவேன். பெரும்பாலும் அவருடன் பேச வேண்டிய தேவையின்றி பார்த்துக்கொள்வேன்.

புதுக்கோட்டைக்கு அருகே உள்ள கொத்தமங்கலம் என்ற சிற்றூரில் அவரது நடுவயதுக்காலம் கழிந்தது. அங்கு அவர் பிரபலமான ஆசிரியராக இருந்திருக்கிறார். நாற்பது வயதுக்குப் பின்னரே அவருக்கு ஆசிரியர் வேலை கிடைத்திருக்கிறது. “பதினாறு வருஷம் வேலை பார்த்து இருபது வருஷத்துக்கு மேல பென்ஷன் வாங்குறேன்” என்று சிரித்துக் கொண்டே சொல்வார். அவ்வூரில் அவருக்கு மிகவும் மதிப்பு உண்டு. பெரும்பாலும் அனைவருக்கும் அவரைத் தெரிந்திருக்கும். இப்போது கூட “சர்மா வாத்தியார் பேரன்” என்று சொல்லிக்கொண்டு யாரிடமாவது என்னால் உதவி பெற்றுவிட முடியும் என்றே நம்புகிறேன். ஒவ்வொரு வருடமும் ஓய்வூதியம் தொடர்பாக கருவூல அலுவலகத்திற்கு நேரில் வந்து கையெழுத்திடும் வேலைக்காக புதுக்கோட்டைக்கு வருவார். அங்கிருந்து அருகில் உள்ள திருமயம் என்னும் சிற்றூருக்கு சென்று அங்குள்ள சார்கருவூலத்தில் கையெழுத்திட்டுவிட்டு வருவார். அப்போதெல்லாம் என்னையும் துணைக்கு அழைத்துச் செல்வார். இந்நிலையில் கொத்தமங்கலத்திற்கு என் அப்பாவின் சகோதரி குடும்பம் வந்து சேர்ந்தது. அவர்களுடன் என் தாத்தாவிற்கு நல்ல பழக்கம். அவர்களைப் பார்க்கச் செல்லும் சாக்கில் கொத்தமங்கலத்தில் உள்ள தனது நண்பர்களைச் சந்திக்கக் கிளம்பிவிடுவார் – என்னையும் கூட்டிக்கொண்டு. என் அத்தைக்கு என்மீது பிரியம் அதிகம் என்பதாலும், அவர் வடை முதலிய உணவுகளை தயார் செய்துவைத்திருப்பார் என்பதாலும், என் தாத்தாவுடன் அவ்வூருக்குச் செல்ல நானும் விரும்புவேன். என் அத்தையின் வீடு பேருந்து நிறுத்தத்திலிருந்து சுமார் முக்கால் கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும். ஒருமுறை பேருந்திலிருந்து இறங்கி ஒவ்வொரு கடைக்கும் சென்று அங்குள்ளோரிடம் (கடைக்காரரிடமும், உட்கார்ந்திருப்பவர்களிடமும்) பேசிவிட்டு அத்தை வீட்டுக்குச் செல்ல வெகுநேரம் ஆனது. யாரோ இருவர் லாட்டரி எண்களைச் சொல்லி சரிபார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, இவர் குறுக்கால் சென்று வேறு எண்களை மாற்றி மாற்றிச் சொல்லி குழப்பிக் கொண்டிருந்தார். அவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியாமல் அவரைப் பார்த்துவிட்டு பின்னர் அடையாளம் தெரிந்தபின் “அட சர்மா சார் எப்படியிருக்கீங்க” என்று ஆரவாரத்துடன் வரவேற்றனர். அவருடைய பேரன் என்பதால் எனக்கும் பிரியமான வரவேற்பு கிடைக்கும். ஆனால் நான் உள்ளூர அவர்மீது மிகவும் கடுப்பில் இருப்பேன். அவர் புகையிலை போடும் பழக்கம் கொண்டவர். பின்னர் சிலகாலம் பான் பராக்கை பழகிக்கொண்டார். என்னைத்தான் சென்று வாங்கி வரச் சொல்வார். ஒருமுறை நான் இல்லாதபோது என் அக்காவை சென்று வாங்கி வரச் சொல்ல, நான் இதுதான் சமயம் என்று “நான் போய் வாங்கினாக்கூட பரவா இல்லம்மா.. அவ போய் வாங்கினா பாக்குறவங்க என்ன நெனப்பாங்க” என்றெல்லாம் செண்டிமெண்ட்டைக் கூட்டி போட்டுக்கொடுத்துவிட்டேன். என் அம்மாவும் தாத்தாவைக் கடிந்துகொண்டு விட்டார். தலைகுனிந்து என் அம்மாவின் பேச்சுக்களைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த என் தாத்தாவின் முகம் நினைவுக்கு வருகிறது. உள்ளுக்குள் இளிப்போடு பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் முகமும். அற்பத்தனங்களை மட்டும் மறந்துவிடும் வரம் ஒன்று கிடைத்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் இங்கு ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டும். இன்றைக்கு இருந்திருந்தால் அவருக்கு 103 வயதாகி இருக்கும். கிட்டத்தட்ட மூன்று தலைமுறைக்கு முந்தையவர். ஆனால் தன் பிள்ளைகளுக்கு தன்னை விமர்சிக்கும் சுதந்திரத்தைத் தந்திருந்தவர் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்தே அவரை என் அம்மா, பெரியம்மா மாமாக்கள் என எல்லோருமே அவரின் பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கின்றனர். அவரும் ஏற்றோ மறுத்தோ விவாதித்தும் இருக்கிறார். அவர் வயதையொத்த என் தந்தை வழித் தாத்தாவை ஒப்பிடும்போது இவர் தன் பிள்ளைகளுக்கு நிறையவே சுதந்திரமளித்துள்ளார் என்றே சொல்லவேண்டும்.

நான் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் வரை என்னை நிறைய திட்டியிருக்கிறார். மிகவும் அவமானமாக உணர்ந்திருக்கிறேன். பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு வந்தபோது எனக்கு ஒரு சவால் விடுத்தார். ஐநூறுக்கு நானூறு மதிப்பெண்கள் எடுத்தால் ஆயிரம் ரூபாய் கொடுப்பதாகவும், அதற்கு மேல் எடுக்கும் ஒவ்வொரு மதிப்பெண்ணுக்கும் நூறு ரூபாய் கொடுப்பதாகவும் சொன்னார். அதற்கு முந்தைய வருடம் என் பெரியம்மாவின் பெண் ஐநூறுக்கு 437 எடுத்து ஒரு நல்ல தொகையை அவரிடம் பெற்றிருந்தாள். நானோ “அவள் அளவுக்கு உன்னால் மதிப்பெண்களைப் பெறமுடிகிறதா என்று பார்ப்போம்” என்ற ரீதியில் சவால் விடுகிறார் என்று அசட்டுத்தனமாகப் புரிந்துகொண்டு எரிச்சலானேன். மதிப்பெண்கள் வெளியானது. 422 எடுத்திருந்தேன்.. என் பெரியம்மா பெண்ணைவிட குறைவு என்றாலும் எனக்குத் திருப்தியாக இருந்தது. அவரும் ஒத்துக்கொண்டதைப் போல் 1000 + 2200 = 3200 ரூபாயை கொடுத்தார். பதினொன்றாம் வகுப்பு படிக்கும்போது எனது முதல் மாமாவின் பையனின் திருமணம் நடந்தது. அக்குறிப்பிட்ட திருமண நிகழ்ச்சியில் ஒருமுறை மண்டப வாசலிலிருந்து உள்ளே செல்ல அவரால் முடியவில்லை. இருளில் கண் சரியாகத் தெரியவில்லை. என்னை தன் கையைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். நானும் உதவிசெய்தேன். “என்னமோ என் மாமா பையன் என்னைவிட அறிவாளி அப்படி இப்படி என்று சொல்வாரே? இதற்கு நான் தானே வரவேண்டியிருக்கிறது? எங்கே போனான் அந்தப் பையன்?” என்றெல்லாம் மனதிற்குள் பொருமிக்கொண்டேன். “ஓவரா பேசிக்கிட்டிருந்தாரு.. இப்போ என் கைய புடிச்சிக்கிட்டு நடக்குற மாதிரி தெய்வமே கொண்டுவந்து விட்டுடிச்சு பாரு” என்று அற்பத்தனமாக எண்ணவும் செய்தேன். ஆனால் அவரோ அந்நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருந்த அனைவரிடமும் என்னை “என்னுடைய பேரன். டென்த்தில் நானூத்திருபத்திரெண்டு மார்க் வாங்கிருக்கான்” என்று மிகவும் பெருமையுடன் சொல்லி அறிமுகப்படுத்தினார். அவர்களில் பெரும்பாலானோரை எனக்குத் தெரிந்திருக்கக்கூட இல்லை. ஏன் இப்படி எல்லோரிடமும் சென்று சொல்கிறார் என்று குழப்பத்துடனும் எரிச்சலுடனும் இருந்தேன். அது என் மீதான அவருடைய அன்பு என்பதுகூட எனக்குத் தோன்றவில்லை. “நல்ல மார்க் எடுத்தா தானா எல்லாரும் மதிக்கிறாங்க பாரு” என்று (வழக்கம்போல) அசட்டுத்தனமாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன்.

அந்நேரத்தில் அவர் எண்பது வயதை எட்டியிருந்தார். அதனால் வந்திருந்த நெகிழ்ச்சியா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதன்பின்னர் என்னை எப்போதும் கடிந்துகூட பேசியதில்லை. படிப்பு மட்டும்தான் அவர் என்னிடம் கண்ட குறை போல. அந்நிகழ்ச்சிக்குப் பின்னர் வருடம் ஒருமுறை மட்டும்தான் அவரை சந்திக்க முடிந்தது. ஆனால் எப்போதும் மிகப் பிரியமாக என்னிடம் நடந்துகொண்டார். அவ்வப்போது ஏதாவது கேள்வி கேட்பார். அவர் திட்டுவாரோ என்று எண்ணித் தயங்கி நான் சொல்லும் பதில்களுக்கு சிரித்துவிட்டு விட்டுவிடுவார். பின்னர் எனது இருபதாம் வயதில், சென்னையில் வேலை தேடும் பொருட்டு, சில நாட்கள் என் இரண்டாவது மாமா வீட்டில் தங்கியிருந்தேன். என் அறிவுத் திறமையைப் பார்த்து என் மாமா வியந்திருந்த நேரம். 🙂 ஆனால் இம்முறை அவர் என்னைக் கடிந்துகொள்ளும்போதெல்லாம் ஒரு சங்கடச் சிரிப்புடன் தாத்தா எனக்கு மறைமுகமாக ஆதரவளிப்பார். ஒருமுறை எரிச்சலான என் மாமா “ஓ! உங்க பேரன் மேல உங்களுக்கு அவ்வளோ பிரியமா? ரொம்ப சரி” என்று சொன்னார். எனக்கு ஆச்சரியமாகப் போனது. அதுவரைக்கும்கூட என் தாத்தாவைப் பற்றி ஒரு எதிர்மறையான பிம்பத்துடனேதான் இருந்தேன். பிறகுதான் அவரிடம் இருந்த அவ்வித்தியாசத்தை உணரமுடிந்தது. அடுத்த இருவருடங்களிலேயே முதுமை எய்தி மறைந்தார். அப்போது அவருக்கு 88 வயது. மறைவதற்கு கடைசி சில நாட்கள் வரைக்கும் தன் துணிகளைத் தன்னாலேயே அவரால் துவைத்துக் கொள்ள முடிந்தது. மெதுவாக ஆனால் தனது எல்லா வேலைகளையும் தானே பார்த்துக்கொண்டுவிடுவார். அவர் மறைவிற்கு என்னால் செல்ல முடியவில்லை. அதன்பின்னர் பலவருடங்கள் கழித்து வந்த ஒரு பேச்சில் எனது தந்தை “அவர் நிறைய பேருக்கு நிறைய உதவிகளைச் செய்திருக்கிறார். உதவி என்று கேட்டு வரவேண்டும் என்பதில்லை. இவராகவே அவர்களுக்கு இப்போது உதவிகள் தேவைப்படும் என்று எண்ணி பலருக்கு உதவியிருக்கிறார். அது ஒரு சமூகத் தொண்டு போல. அவ்வாறு நாமும் செய்யவேண்டும்” என்றார். சமூகத்திற்கு சேவை செய்வதென்றால் எனக்கு அப்போது பிரபலமாக இருந்த சமூக நல ஆர்வலர்களின் பெயர்கள்தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால் என் குடும்பத்திலேயே அவ்வாறு ஒருவர் இருந்திருக்கிறார் என்பது தெரியவந்தபோது என் ஆணவத்தை நினைத்து மிகவும் வெட்கப்பட்டேன். என் பெற்றோருமே பலருக்கு உதவியிருக்கிறார்கள். ஆனாலும் அவர்களே பார்த்து வியக்கும் மனிதர் என் தாத்தா. நேற்றுகூட அந்த முகநூல் குறிப்பைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது என் தாய், அவரால் உதவிபெற்ற என் தலைமுறை உறவினர்களைப் பற்றிய ஒரு பெரிய பட்டியலைச் சொன்னார். என் தந்தை வழி உறவினரும் அதில் அடக்கம். அவ்வுறவினர்கள் என் தாத்தவைப் பற்றிப் பேசும்போது அவர்களின் கண்களில் தெரியும் அன்பை நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

என் தாத்தா மறைந்த சில வருடங்களுக்குப் பிறகு நடந்தது இச்சம்பவம். என் அக்கா மகன் கைக்குழந்தையாக இருந்தபோது ஒருமுறை அவனைக் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன். அவன் அப்போது என்மீது சிறுநீர் கழித்துவிட்டான். சற்று அருவருப்புடன் அதை என் தாயிடம் சொல்லிவிட்டு சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தேன். என் தாயோ “ஏண்டா அது குழந்தைதானே? எதுக்கு அப்படி அருவருப்பா மூஞ்சிய வச்சுக்கிட்டு சொல்லுற?” என்றார். விவாதத்தில் மடக்குவதாக நினைத்துக்கொண்டு “குழந்தைன்னா? அதுக்காக இதெல்லாம் சகிச்சுக்க முடியுமா? சுத்தம்னு ஒண்ணு வேணும்னு நீங்கதானே சொல்லுவீங்க?” என்றேன். என் தாய் உடனே “நீ சிறு குழந்தையாக இருக்கும்போது மல்லாக்கப் படுத்துக்கொண்டு வட்டமாகத்தான் சிறுநீரை வெளியேற்றுவாய். சுற்றியுள்ளோர் மேலெல்லாம் பட்டுவிடும். ஒருமுறை தாத்தா உணவுண்டு கொண்டிருந்தபோது அவர் தட்டினுள்ளும் தெளித்துவிட்டது! நாங்களெல்லாம் பதற, அவரோ ‘குழந்தைதானே? விடு!’ என்று சொல்லிவிட்டு தொடர்ந்து உண்ண ஆரம்பித்துவிட்டார்” என்றார். ஆசிரியர் பணியில் இருந்தவர். எல்லோருக்கும் ஏதாவதொன்றை போதித்தே பழக்கப்பட்டிருப்பார். “அன்பு என்றால் என்ன?” என்பதை என்றும் மறக்காவண்ணம் எனக்கு போதிக்கவேண்டும் என்று விரும்பியிருப்பார் போல.

சென்னை புத்தகத் திருவிழா 2017

நேற்று சென்னை புத்தகத் திருவிழாவிற்கு சென்று வந்தோம். குழந்தைகளுக்கு சில புத்தகங்களையும், கவிஞர் சச்சினின் “ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் ஜேம்ஸ்பாண்டாகிறார்” கவிதைத் தொகுப்பையும்,  என்.சொக்கனின் “நல்ல தமிழில் எழுதுவோம்” புத்தகத்தையும், விவேகனந்தரின் “சகோதர சகோதரிகளே” (ஞானதீபம் 11 சுடர்களின் திரட்டு) புத்தகத்தையும் வாங்கி வந்தேன். 

சொக்கனின் புத்தகத்தை ஒருவருக்கு பரிசளிக்கும் நோக்கில் வாங்கியுள்ளேன். அதை அளிக்கும்முன் விரைவாக படித்துவிடவேண்டும்.

உண்மையில் சச்சினினுடைய புத்தகத்தின் பதிப்பகப் பெயரை மறந்துவிட்டிருந்தேன். தூயனின் புத்தகத்தைத் தேடிப்போன இடத்தில் கிடைத்தது. நான் வாங்கியிருக்கும் முதல் கவிதைத் தொகுப்பு. ஆர்வத்துடனும் ஒருவித குறுகுறுப்புணர்வுடனும் இருக்கிறேன். 

தூயனும் சச்சினும் என் ஊர்க்காரர்கள். புதுக்கோட்டையை விட்டுவந்து பதினான்கு வருடங்களாகிவிட்டதால் நியாயமாக என்னைத்தான் அவர்களூர்க்காரன் என்று சொல்லவேண்டும். ஜெயமோகன் அவர்களின் வாசகர் சந்திப்பின்வழி அறிமுகமானோம். டிஸ்கவரி புக் பேலஸின் கண்காட்சிக்கடைக்கு சென்றபோது, அங்குள்ளோரிடம் கேட்காமல் நானே தூயனின் இருமுனை புத்தகத்தைத் தேடி எடுக்கவேண்டும் என்று கடை முழுக்க அலசினேன். மற்ற புத்தகங்களுக்கு நடுவில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அப்புத்தகத்தை எடுப்பதை கற்பனையில் நிகழ்த்தியிருந்தேன்.  துரதிருஷ்டவசமாக  அப்புத்தகம் கண்காட்சிக்கடையில் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் நான் கற்பனை செய்து வைத்திருந்த காட்சியைப்போல வீற்றிருந்த சச்சினின் புத்தகத்தைக் கிடைக்கப்பெற்றேன். கடைக்கு வந்தால் கிடைக்கும் என்றார்கள். இப்போது அங்கு சென்று அப்புத்தகத்தை எடுக்கும் கற்பனையில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன். இவ்வாரத்தில் எப்படியும் வேட்டையாடிவிடவேண்டும்.

ஜெயமோகன் அவர்களின் வெண்முரசு செம்பதிப்பு வரிசையில் வெய்யோனை மட்டும் தவறவிட்டிருந்தேன். நேற்று கிட்டத்தட்ட வாங்கப்போய் பின்னர் ஒத்திப்போட்டு வந்தேன். 

ஒவ்வொரு புத்தகக் கண்காட்சியிலும் வருடிப்பார்த்துவிட்டு மட்டும் வரும் புத்தகங்கள் என பல எனக்குண்டு. ஆரோக்கிய நிவேதனம், பருவம், அமர்சித்திர கதாவின் மஹாபாரதம் உள்ளிட்ட நூல்கள், உவேசாவின் என் சரித்திரம் இப்படி. இம்முறையும் அவ்வாறே எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு பெருமூச்சுவிட்டு வைத்துவிட்டு வந்தேன். ஒருநாள் இல்ல ஒருநாள் வாங்காமயா போயிடுவோம்?

சமூக வலைத்தளங்களில் செலவிடும் நேரத்தைக் குறைத்தல்

தனிப்பட்ட முறையில் நானும் ஃபேஸ்புக்கில் நெடுநாளாக நிறைய நேரத்தை செலவிட்டு வந்தவன். அதைக் குறைக்கவேண்டும் என்று நினைத்தாலும் முடிந்ததில்லை. இருமுறை எனது கணக்கை நானே சில நாட்களுக்கு முடக்கி வைத்திருந்துவிட்டு பின்னர் இயலாமல் மீண்டும் தொடங்கியிருக்கிறேன். எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் சில பதிவுகளைப் படித்துவிட்டு அவ்வப்போது கொள்ளும் உற்சாக மனநிலையில் “இனி ஃபேஸ்புக் பக்கம் வரக்கூடாது” என்று முடிவு செய்து, பின்னர் “அவ்வப்போது வரலாம், ஆனால் நிறைய நேரத்தை செலவழிக்க வேண்டாம்” என்ற முடிவுக்கு வந்து, மீண்டும் பழைய நிலைக்கே சென்றுவிட்டேன் என்பதையே சிறிது காலம் கழித்தே உணர்ந்து வந்தேன்.

இது ஒருபுறமிருக்க, எனது நண்பர்கள், தெரிந்தவர்கள் என்று நிறைய பேர் ஃபேஸ்புக்கிலிருந்து விலகியும் பின் சிலர் மீண்டும் சேர்ந்தும் இருக்கிறார்கள். 99 நாட்களில் ஃபேஸ்புக்கிலிருந்து வெளியேறுகிறேன் என்ற அறிவிப்பையும் அவ்வப்போது சிலரிடமிருந்து பார்க்கிறேன். சமீபத்தில் கூட ஞாநி விலகிவிட்டு திரும்பவும் வந்திருக்கிறார். ஆக இது எனக்கு மட்டுமான பிரச்சனையில்லை, பிரபலமானவர்கள் முதற்கொண்டு என்னைவிட நேர மேலாண்மையில் சிறந்தவர்கள் என்று நான் நினைத்த பலருக்கும் இப்பிரச்சனை உள்ளது என்பதை அறிந்தேன்.

மேலும், கடந்த வருட இறுதியிலிருந்து ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங்கள், ஜல்லிக்கட்டு ஆகியவை ஃபேஸ்புக் பக்கம் வருவதையே வெறுக்கவைத்தன. வதந்திகள், கற்பனைக் கதைகள், இந்திய எதிர்ப்பு பதிவுகள், தொட்டு ஷேர் செய்யும் கடவுளரின் படங்கள் என எரிச்சலூட்டும் ஒன்றாக எனது ஃபேஸ்புக் பக்கம் மாறிப்போனது.

இதனிடையே, ஃபேஸ்புக் ஸீரோ என்ற ஒரு பதிவை ஃபேஸ்புக்கிலேயே பார்த்தேன். யாரோ ஒருவர், “எல்லா நண்பர்களையும் பின் தொடர்வதிலிருந்து விலக்கிவிட்டால், உங்கள் நியூஸ்ஃபீட் எப்படியிருக்கும்” என்ற யோசனையை தெரிவித்திருந்தார். அதைப் பின்பற்றி, நான் பின் தொடரும், ஆனால் எனக்கு எரிச்சலூட்டும் பதிவுகளை இடும் நபர்கள் ஒவ்வொருவரையாக அப்பட்டியலிலிருந்து நீக்க ஆரம்பித்தேன். இது தற்போது நல்ல பலனை அளித்து வருகிறது. எனது நியூஸ்ஃபீட் பக்கமானது மிகவும் சுருங்கிவிட்டது. அறிவு சார்ந்த பதிவுகளை மட்டுமே பார்க்கிறேன். அறிவுடையோரின் பதிவுகளை மட்டுமே பார்க்கிறேன். ஆகமொத்தம் மன அழுத்தமின்றி பொழுது நன்றாகப் போகிறது. என் நண்பர்கள் உட்பட நான் மதிக்கும் நிறைய பேரை இப்பட்டியலிலிருந்து விலக்க வேண்டியிருந்தது. அப்போதைக்கு அது சங்கடமளித்தாலும், எனது தனிப்பட்ட நேரம் அவர்களைவிட முக்கியமானது என்பதால் தயங்காமல் நீக்கிவிட்டேன். இப்போது அவர்கள் அனைவரும் என் நண்பர்களாகத் தொடர்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் பகிரும் குப்பைகளை நான் பார்க்கவேண்டும் என்ற அவசியமுமில்லை. நானும் எந்தக் குப்பைகளையும் இப்போதெல்லாம் பகிர்வதில்லை என்பதால் “அவர்களின் நேரத்தைக் கெடுக்கிறோம்” என்ற சங்கடமும் எனக்கில்லை. நீங்களும் இதை முயன்று பாருங்கள்.

கருத்துக்களை எழுதத் தடை

இந்தத் தளத்தில் பதிவுகளுக்கு மறுமொழிகளை கருத்துக்களாக அந்தந்த பதிவுகளுக்குக் கீழேயே எழுதும் வசதி நீக்கப்பட்டுள்ளது. சில பயனுள்ள மறுமொழிகள் வந்தாலும் பெரும்பாலும் விளம்பர நோக்கில் பதியப்படும் கருத்துக்களே மறுமொழிகளாக இடப்படுகின்றன. ஆகவே இந்த ஏற்பாடு. இப்பதிவுகள் குறித்த உங்கள் கருத்துக்களை என்னுடன் பகிர விரும்பினால் பின்வரும் மின்னஞ்சல் முகவரிகளில் ஏதேனும் ஒன்றிற்கு அஞ்சலாக அனுப்புமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

ganesh.periasamy@gmail.com

nallenthal@gmail.com

நன்றி!

இயற்கை – வெளிநாடுவாழ் அனுபவங்கள் – 9

ஜெர்மனியில் இருக்கும்போது நண்பர் ஒருவரின் புண்ணியத்தில் சிறு சிறு உள்ளூர் பயணங்களை செய்துவந்தோம். அதில் ஒன்றுதான் முன்பு எழுதிய‌ அந்த திகிலூட்டும் பயணமாக அமைந்தது. மற்ற அனைத்துமே நன்றாக அமைந்தன. அதில் ஒன்று கார்மிஷ் பார்ட்டன்கிஷன் என்ற இடத்திற்கு சென்றது. அங்கு முன்பே சென்றிருந்த ஒரு நண்பரிடம் “குழந்தையோடு செல்வதற்கு ஏற்ற இடமா” என்று கேட்டபோது “அது ஏறத்தாழ இருபது கிலோமீட்டர் தூரம் நடக்க வசதியுள்ள பாதை. முதல் பதினாறு கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு நீங்கள் குழந்தையை வண்டியில் வைத்து தள்ளிச்செல்வதற்கு ஏதுவாக இருக்கும். கடைசி நான்கு கிலோமீட்டர் தூர பாதை சவாலான ஒன்று. பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். வட்டமான பாதைதான். ஆகவே ஆரம்பித்த இடத்திற்கே வந்துவிடுவீர்கள்” என்றார்.

நானும் அந்த நண்பரும் குடும்பத்துடன் செல்லவேண்டியது, என் மகளை வண்டியில் வைத்துக்கொண்டு நடக்கவேண்டியது. 16 கிலோமீட்டரில் எவ்வளவு தூரம் எங்களால் நடக்க முடிகிறதோ அவ்வளவு தூரம் நடந்துவிட்டு நானும் என் மனைவியும் குழந்தையுடன் திரும்பி விடுவது. என் நண்பரும் அவர் மனைவியும் முழுக்க சுற்றிவிட்டு வரவேண்டியது. ஆரம்பித்த இடத்தில் திரும்பவும் சந்தித்துக் கொள்ளவேண்டியது என்று திட்டமிட்டுக்கொண்டோம். எங்களுக்கேயான சொதப்பும் குணம் அங்கேயும் சிறிது தலைகாட்டிவிட்டது. அதாவது அந்த வட்டமான பாதையை இடப்புறம் ஆரம்பித்து சென்றால் மேற்கூறியவாறு சுற்றி வந்து வலப்புறம் உள்ள சாலை வழியாக ஆரம்பித்த இடத்திற்கே வந்து சேருவோம். ஆனால் நாங்கள் தவறுதலாக வலப்புறமாக அந்த வட்டத்தை சுற்ற ஆரம்பித்துவிட்டோம். ஒரு சிறிய ஆற்றின் கரையில் நடந்து சென்றோம். இரண்டு கிலோமீட்டர் நடந்தபிறகு ஓரிடத்தில் குகை போன்ற ஓரிடத்தில் பாதை முடிந்தது. குழந்தையை வைத்து தள்ளிக்கொண்டுவரும் வண்டிகளை ஓரிடத்தில் நிறுத்திவைத்துவிட்டு வரச் சொன்னார்கள். ஏதோ குழப்பமாகிவிட்டது என்று புரிந்தாலும் நாங்கள் செய்த தவறு எங்களுக்கு முழுக்க புரியவில்லை. சரி என்னதான் இருக்கிறது என்று பார்ப்போமே என்று என் மகளை தூக்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்றால், மிகக் குறுகலான பாதை ஆரம்பித்தது. அதாவது எதிரில் ஒருவர் வந்தால் நான் சற்று நின்று அவருக்கு வழிவிட்டுத்தான் செல்லமுடியும். மேலும் குகை போன்று பாறையில் குடைந்த பாதை என்பதால் மிக மெல்லிய வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது. கைபேசியில் உள்ள ஒளியின் உதவியுடன் நடக்க ஆரம்பித்தோம். சில மீட்டர் தூரத்தில் ஓவென தண்ணீர் கொட்டும் சப்தம் கேட்க ஆரம்பித்தது. கொஞ்ச தூரத்தில் எங்கள் வலப்பக்கம் பாறை முடிந்து வெளிச்சம் தெரிந்தது.

எங்களுக்கு சற்று கீழே கடும் வேகத்தில் அதே ஆறு இரைச்சலுடன் சீறிப் பாய்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மலையின் இடுக்கில் பாய்ந்துவருவதான் இந்த வேகம், இரைச்சல். வேகமாக வரும் தண்ணீருக்கு மேலே சுமார் ஆறடிக்கும் குறைவான அகலமுள்ள பாதையில் எதிரில் வரும் ஆட்களை சமாளித்துக்கொண்டு நடக்க வேண்டும். தண்ணீர் துமிகள் தெளித்து காலடியில் பாதை வழுக்கியது. கையில் குழந்தை இடப்புறம் பாறை, வலப்புறம் இரு கனத்த கம்பியாலான தடுப்பு மட்டும். ஜெர்மனியில் நடப்பவர்கள் வலப்புறமாக செல்வார்கள் என்பதால் வருபவர்களுக்கு வழிவிட வேண்டி வரும்போது அந்த கம்பியை ஒட்டி குழந்தையுடன் நிற்கவேண்டும். முதலில் நான்தான் என் மகளை தூக்கிக்கொண்டு வந்தேன். ஆனால் நேரம் செல்ல செல்ல என்னால் இந்த சாதனையை அதிக நேரம் நிகழ்த்த முடியாது என்று தோன்றியது. நான் எப்போதுமே வியக்கும் பெண்களின் ஆற்றலை அப்போதும் அனுபவித்தேன்.

என் மனைவி தனது செருப்புகள் இரண்டையும் கழற்றினாள். நாங்கள் சென்றது கோடை காலமென்றாலும் செருப்புகளின்றி அந்த குளிர்ந்த நீர் தெளித்த ஈரமான பாதையில் நடப்பது கால்களை எளிதில் குளிரச் செய்துவிடும். ஆனால் அவள் அதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்படவில்லை. குழந்தையை என்னிடம் வாங்கிக்கொண்டு வெகு சாதாரணமாக நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். வருபவர்களுக்கு வழிவிட்டுக்கொண்டு, சீறியோடும் ஆற்றை ரசித்துக்கொண்டு, மகளுக்கு விளையாட்டு காட்டிக்கொண்டு என்று சென்றுகொண்டேயிருந்தாள். எப்படியும் ஒரு மூன்றுகிலோமீட்டர் இவ்வாறு நடந்து சென்றாள்.

சில இடங்களில் மேலிலிருந்தும் மெலிதாக நீர் நம்மீது விழுந்துகொண்டிருக்கும். நீரின் வேகம் பிரமிக்க வைத்தது. அவ்வளவு அருகில் அவ்வளவு வேகத்தில் நீரை பார்ப்பதே அசத்தலான அனுபவமாக இருந்தது. குறுகலான இருளான குகைப்பாதை இன்னமும் திகிலை கூட்டியது. ஒருவழியாக கடந்து சமவெளிக்கு வந்தோம். அங்கு அதே ஆறு மிக மெதுவாக ரம்மியமான ஒலி எழுப்பிக்கொண்டு அமைதியாக சென்றுகொண்டிருந்தது. நாங்கள் அதில் கால் நனைக்கவும், ஓரளவு நடுப்பகுதி வரைக்கும்கூட செல்லவும் முடிந்தது. கடுமையான கால் வலி எடுக்கும்போது குளிர்ந்த நீரில் பாதத்தை வைத்தால் சரியாகும் என்று ஆஸ்திரியாவில் கண்டுபிடித்திருந்தோம். அதையே இங்கும் செய்து புத்துணர்வு பெற்றோம். அந்த குகைப் பாதையில் தண்ணீர் அங்கங்கு சொட்டிக்கொண்டே இருந்ததால் என்னுடைய காமிராவில் எதுவும் புகைப்படங்கள் எடுக்க முடியவில்லை. இந்த சமவெளியில் எடுக்க முடிந்தது. பின்னர் மறுபடியும் வந்தவழியே நடந்து ஆரம்பித்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

பின்னர் அந்த நண்பரிடம் பேசியபோதுதான் நாங்கள் தவறான பாதையை தேர்ந்தெடுத்தது தெரியவந்தது. மேலும் அந்த சீற்றம் மிகுந்த ஆறு பனிக்காலத்தில் முழுக்க உறைந்திருக்கும் என்றும் சொன்னார். “இடப்புறமாக ஆரம்பித்திருந்தால் நீங்கள் இயற்கையை இன்னமும் ரசித்திருக்கலாம். அமைதியான மலை, புல்வெளி, நடைபாதை என்று மிகவும் வசீகரமாக இருந்தது” என்றார். அங்கு இருந்த காலகட்டத்தில் அவ்வாறு இயற்கையின் அமைதியை ரசிக்க வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது. ஒரு மாறுதலுக்கு இம்முறை அதன் ஆர்ப்பாட்டத்தை ரசித்துவிட்டு வந்தோம்.

முடிவுரை : ஏறத்தாழ அனைத்து முக்கிய அனுபவங்களையும் எழுதிவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆகவே இத்துடன் இத்தொடரை முடித்துக்கொள்கிறேன். படித்துவந்ததற்கு நன்றிகள்.

அசைவ உணவு அனுபவங்கள் – வெளிநாடுவாழ் அனுபவங்கள் – 8

ஜெர்மனியில் இருந்தபோது ஏற்பட்ட அசைவ உணவு சம்பந்தமான அனுபவங்களை இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன். அங்குள்ள வழக்கப்படி அசைவ உணவுகளை meat என்றே குறிப்பிடுவார்கள். மற்றபடி vegetarian, non-vegetarian என்ற இரண்டு வார்த்தைகளையும் வித்தியாசமின்றி பயன்படுத்துவார்கள். இதனால் ஒரு சிக்கல் நேரும். மீன் மற்றும் கடல் சார்ந்த உணவுகளை அவர்கள் வெஜிடேரியன் என்ற பிரிவில் சேர்த்துவிடுவார்கள். ஆனால் பால் பொருட்களை நான்-வெஜிடேரியன் என்று சொல்வார்கள். எதனால் என்று தெரியவில்லை. இதனால் நிறைய குழப்பங்கள் நடந்தன.

முதன்முறை சென்றபோது வாடிக்கையாளர்களுடனான இரவு உணவில் நான் அருகில் அமர்ந்திருந்த ஜெர்மானியரிடம் “நான் அசைவ உணவு சாப்பிடுவதில்லை. ஆகவே அசைவ உணவு பரிமாறப்பட்டால் எனக்கு முன்னரே சொல்லிவிடுங்கள்” என்று “உங்கள பார்த்தா ஸ்ரீரங்கத்துல படுத்திருக்கிற பெருமாளே எழுந்து வந்தமாதிரி இருக்கு” என்னும் ரீதியில் கெஞ்சி கோரிக்கை வைத்திருந்தேன். அவரும் “கவலைப்படாதே நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்று சொன்னார். தெம்பாக அமர்ந்திருந்தேன். தேங்காய் சட்டினி போன்ற ஒன்று இருந்தது. அவரிடம் கேட்டுவிட்டு எடுத்து விட்டுக்கொண்டேன். எனக்கு அந்தப் பக்கம் இருந்த என் குழுவில் வேலைபார்த்த தமிழர் “அதை சாப்பிடாதே. அதில் மீனின் ஊண் கலந்திருக்கிறது” என்றார். அவர் என்ன சொல்வது நாம் என்ன கேட்பது என்று (நம்ம ஆள்தான் இது சைவம் என்று சொல்லிவிட்டாரே என்ற மிதப்பில்) உண்ண ஆரம்பித்தேன். எந்த வித்தியாசமும் தெரியவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று இந்த ஜெர்மானியரிடம் “இதில் மீன் கலந்திருக்கிறதா” என்று கேட்க அவரும் சாதாரணமாக ஆமாம் என்றார். “ஐயோ நான் அசைவம் சாப்பிடுவதில்லை என்று சொன்னேனே” என்று சொல்ல “ஆனால் இது மீன்தானே?” என்றார். நான் அவரை பரிதாபமாக பார்க்க “ஓ நீ meat எதையும் உட்கொள்ள மாட்டாயா?” என்றார். நானும் ஆமாம் என்று சொல்லி பரவாயில்லை என்று அதை எடுத்துவைத்துவிட்டு சாப்பாட்டை தொடர்ந்தேன். பின்னர் அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த பனீர் கட்டிகளை ஆவலாக எடுத்து போட்டுக்கொண்டேன். அக்காலங்களில் அவை எனக்கு கைகொடுக்க வந்த தெய்வமாக தோற்றமளிக்கும். சைவம் அதே சமயம் வயிற்றை அடைக்கும் அளவு கனமான உணவாயிற்றே? அவர் அவசரமாக என்னிடம் “அதை போட்டுக்கொள்ளாதே. அது மாட்டின் இறைச்சியாலானது” என்றார். சோத்துலயும் அடி வாங்கியாச்சு சேத்துலயும் அடிவாங்கியாச்சு என்ற கதையாக மீனைத் தின்றதோடல்லாமல் மாட்டையும் சுவைக்க பார்த்தோமே என்று கவலையாகிவிட்டேன். பின்னர் சுதாரித்துக்கொண்டு “இது மாட்டின் பாலினாலனதுதானே? இல்லை மாட்டிலிருந்து வெட்டியெடுத்தார்களா?” என்று கேட்க அவர் “இல்லை மாட்டின் பாலிலிருந்து எடுக்கப்படுவதுதான். ஆனால் இது அசைவத்தில் சேர்த்திதானே?” என்றார். நானோ “இல்லை. இதை நான் சாப்பிடலாம்” என்று சொல்ல அதன்பிறகு அவர் என்னிடம் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை.

அலுவலகத்திற்கு சென்ற முதல்நாள் மதிய உணவை எங்கள் ஜெர்மனி மேலாளருடன் உட்கொண்டோம். அவர் சாப்பிடும் இறைச்சி என்ன என்றறிய ஆர்வம் கொண்ட இந்திய நண்பர் ஒருவர் “அது என்ன சாப்பிடுகிறீர்கள்?” என்று கேட்க, அந்த மேலாளரோ “இது இறைச்சியின் எந்த பாகம்?” என்று கேட்கிறார் என புரிந்துகொண்டு “இது இறைச்சியை வெட்டியெடுத்தபின் இந்த உறுப்பை சுத்தம் செய்து அதை இன்ன இன்ன மாதிரி சமைத்து இன்ன இன்ன பொருட்கள் சேர்த்து பரிமாறுகிறார்கள்” என்று ஒரு பெரிய விளக்கத்தையளித்தார். கேள்விகேட்ட நண்பரின் முகத்தில் இன்னமும் கேள்வி நின்றுகொண்டிருப்பதை பார்த்துவிட்டு பின்னர் கேள்வியை சரியாக புரிந்துகொண்டு “இது பன்றியாக இருந்தது” என்று முடித்தார். அவர் அதை ஆங்கிலத்தில் சொன்னபோது மிகவும் நகைச்சுவையாக இருந்தது. என்ன ஒன்று? கேட்டுகொண்டிருந்தவர்கள் அத்தனை அருகில் பன்றி மாமிசத்தை பார்த்து நெளிந்தோம்.

இன்னொருமுறை வாடிக்கையாளருடனான விருந்துக்கு சென்றபோது நல்ல பசி. அவர்களோ வெகுநேரம் கழித்து பீட்ரூட் உருளைக்கிழங்கு ஆகியவற்றாலான கட்லெட் போன்ற ஒன்றை கொண்டுவந்து வைத்தனர். அது அந்த உணவு விடுதியின் சிறப்பு உணவு என்றறிந்தோம். பசி மேலிட, சைவம் என்று ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டோமே என்ற நம்பிக்கையில் பாய்ந்து அவற்றை எடுத்து உண்டுவிட்டேன். எனக்கு சற்று தள்ளியிருந்த எங்கள் குழுவை சேர்ந்தவர் அது எதனால் ஆகியிருக்கிறது என்று தோண்டி தோண்டி கேட்க அவர்கள் சொன்னது “அது ஆக்டோபஸிலிருந்து எடுக்கப்படும் ஒருவகை திரவத்தால் ஆனது”. அதாவது ஆக்டோபஸின் மாமிஸம் எதுவும் அதில் இல்லை. அந்த திரவத்தை எடுத்தபின்னும் அது உயிரோடுதான் இருக்கும். என்றாலும் மற்றவர்கள் உடனே வேண்டாம் வேண்டாம் என்று அலற  “ ஏன்? மாட்டின் பாலினால் ஆனது போன்றதுதானே இதுவும்?” என்று அந்த உணவை தயாரித்த அந்த விடுதியின் சமையல் கலைஞர் சொல்லிப்பார்த்தார். அதிலுள்ள தர்க்கம் அவர்கள் மூளைக்கு உறைத்தாலும் அந்த உணவு மனதிற்கு ஏற்புடையதாக இல்லையென்பதால் அனைவரும் வேண்டாம் என்று சொல்லி திருப்பிவிட்டனர். அந்த கலைஞர் சற்று வருத்தமாகிவிட்டார். ஆனால் அந்த உணவின் மூன்று துண்டுகளை முழுக்க சாப்பிட்ட ஒருவனைப் பற்றி பின்னர் அறிந்து சந்தோஷப்பட்டிருக்கக்கூடும்! ஆக்டோபஸின் கோமியத்தை சாப்பிட்டுவிட்டாயே என்று எல்லோரும் என்னை வெகுநாள் கிண்டலடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

வாடிக்கையாளரின் அலுவலக்த்தில் உள்ள உணவு அறையில் பஃபே முறையில் உணவு அளிக்கப்படும். சில உணவுகளுக்கு மட்டும் பரிமாற பணியாளர்கள் இருப்பார்கள். அவர்கள் பெரும்பாலும் ஜெர்மன் மொழியை மட்டுமே அறிந்தவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களிடம் ஒவ்வொரு உணவையும் பற்றி விசாரித்து எடுத்துக்கொள்வதற்குள் பசியே சமயத்தில் மந்தித்துவிடும். ஒருமுறை அவ்வாறு ஒரு உணவைப் பற்றி நான் கேட்க, அவரும் விளக்க முற்பட்டார். கிடுகிடுவென்று ஜெர்மன் மொழியில் ஏதோ சொன்னார். நான் சிலைபோல அவரையே பார்த்தேன். கொஞ்சம் நிதானித்து வேறு வார்த்தைகளில் அதை கிடுகிடுவென மறுபடியும் சொன்னார். சிலை அசையவில்லை. உதிரியாக சில வார்த்தைகளைக் கூறி விளக்க முற்பட்டு என்னைப் பார்த்த்விட்டு நிறுத்திக் கொண்டார். சரி இவ்வளவு ஆபத்துக்கிடையில் இவ்வுணவை நான் உண்ணவேண்டாம் என்று நகர முற்பட அந்த பருத்த உயர்ந்த வெள்ளை மனிதர் சட்டென்று கைகள் இரண்டையும் விரித்து நெஞ்சில் படார் படாரென்று அடித்துக்கொண்டு “பாக், பாக், பாக்” என்றார். நான் உட்பட அங்கிருந்த அனைவரும் கொல்லென்று சிரித்துவிட்டோம். அவரும் சிரித்துவிட்டார். அவருடைய முயற்சியை மனதுக்குள் மெச்சி அவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு அடுத்த உணவை நோக்கி சென்றேன்.

பாரிஸுக்கு சென்றபோது அங்கிருந்த முனியாண்டி விலாஸ் உணவு விடுதிக்கு பரோட்டா சாப்பிடலாம் என்று ஆசைப்பட்டு சென்றிருந்தோம். பரோட்டாவும் ஒரு சைவ குருமாவையும் கொண்டு வர சொன்னோம். அங்கு இருந்த ஈழ பணியாளன் “அண்ணா, நீங்கள் இதற்கு பதிலாக இதை தேர்ந்தெடுத்தால் உங்களுக்கு பரோட்டாவும் கோழியும் கிடைக்குமே” என்று சுத்தத் தமிழில் பதிலளித்தான். நாம் கோழியின் ஊணை சிக்கன் என்று சொல்லிதான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம் இல்லையா? கோழி என்று தமிழில் இங்கு யாரும் சொல்வதில்லையே? ஆகவே கோழி என்றவுடன் உயிருள்ள கோழியை நினைத்துக்கொண்டுவிட்டோம். அதை வைத்து என்ன செய்வார்கள் என்று சில நொடிகள் யோசித்துவிட்டு அடக்கடவுளே சிக்கனை சொல்கிறான் என்று புரிந்து கொண்டோம். சிரித்துக் கொண்டே வேண்டாம் என்று சொல்லி சைவ குருமாவையே கொண்டுவா என்றோம்.

(தொடரும்)

சந்தித்த இந்தியர்கள் – வெளிநாடுவாழ் அனுபவங்கள் – 7

முன்னொரு பதிவில் அங்கு சந்தித்த வேறுநாட்டு மக்களைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன் இல்லையா? அங்கே சந்தித்த இந்தியர்களையும் அவர்களுடனான அனுபவங்களையும் இங்கே சுருக்கமாக எழுதுகிறேன். ம்யூனிக்கில் பொதுவாக இந்தியர்கள் குறைவாகத்தான் இருக்கிறார்கள். அதிலும் தமிழர்கள் மிகவும் குறைவு. எப்போதாவதுதான் கண்ணில் தென்படுவார்கள். பொதுவாகவே நம் ஆட்கள் யாரும் எளிதாக மற்ற இந்தியர்களைப் பார்த்து பேசுவதில்லை. பார்ப்பதையே தவிர்த்துவிட்டு சென்றுவிடுவார்கள். என்ன காரணம் என்று தெரியவில்லை. என்னிடம் பேசிய ஒரு ஜெர்மன் பெண்மணியும் இதை கவனித்து என்னிடம் “நாங்கள் ஏதாவது ஒரு வெளிநாட்டில் ஒரு ஜெர்மானியரை கண்டால் கட்டிப்பிடித்துக்கொள்ளாத குறையாக மகிழ்ந்து பேசிவிட்டு வருவோம். ஆனால் நீங்கள் இந்தியர்கள் அவ்வாறு செய்து நான் பார்த்ததில்லையே, ஏன்?” என்றூ கேட்டார். எனக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. “ஆம் அவ்வாறுதான் இருக்கிறோம். விசேஷ காரணங்கள் என்று எதுவும் இல்லை. ஆனால் அப்படித்தான் இருக்கிறோம்” என்று சமாளித்தேன். நம் ஆட்களின் இந்த குணத்தால் நடந்த சில நகைச்சுவைகளின் தொகுப்பே இந்தப் பதிவு.

முதன்முறை ஜெர்மனி சென்றபோது நானும், (என் தமையன் :)) சுனிலும் ஒருமுறை சுரங்கப்பாதை மின்தொடர்வண்டியில் வந்துகொண்டிருந்தோம். ஏறியவுடனேயே எங்களுக்கு எதிரில் ஒரு இந்தியன் நின்றுகொண்டிருப்பதை கவனித்தேன். அந்த சமயத்தில் இம்மாதிரி “பார்ப்பதைக் கூட விலக்கிவிட்டு செல்லும்” அனுபவங்களை ஓரளவு நான் பெற்றிருந்ததால், அலட்டிக்கொள்ளாமல் என்னுடைய கைபேசியை எடுத்து நோண்ட ஆரம்பித்தேன். ஆனால் சுனில் அப்படியல்ல. யாரையும் விடமாட்டான். ஆகவே பேச ஆரம்பித்தான். ஆங்கிலத்தில் இருவரும் உரையாடிக்கொண்டே வந்தனர். அந்த பையன் ஏதோ படிப்பு விஷயமாக வந்தான் என்று சொன்னதாக நினைவு. சுனில் அவனிடம் பேசுவது எனக்கு எரிச்சலை அளித்துக்கொண்டிருந்தது. நாங்களிருவரும் இறங்கும் இடம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆகவே இதை சாக்கிட்டு அவர்கள் பேச்சை கலைக்க முற்பட்டேன். அப்போதுதான் ஒன்றை கவனித்தேன். அவர்கள் இன்னமும் ஆங்கிலத்திலேயே பேசிக்கொண்டு வந்தனர். சுனில் பொதுவாக மூன்றாவது வாக்கியத்தில் ஹிந்துக்கு போக முயற்சிப்பான். ஆனால் இன்னமும் இருவரும் ஆங்கிலத்திலேயே பேசிக்கொண்டிருந்தது எனக்கு சற்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. சரியாக அந்த நேரத்தில் சுனில் ஹிந்தியில் ஏதோ பேச ஆரம்பிக்க, அந்த பையன் சங்கடமாக “எனக்கு ஹிந்தி தெரியாது” என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னான். நானும் சுனிலும் சட்டென்று ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். நான் உடனே “இந்தியாவில் எங்கிருந்து வருகிறாய்” என்று ஆவலாக கேட்க “தமிழ்நாடு” என்கிறான்! நான் உடனே தமிழுக்குத் தாவி “அடப்பாவி, இவ்வலவு நேரம் தெரியாமல் போயிற்றே” என்று வருத்தப்பட்டேன். அவனும் “அடடா, நீங்களும் தமிழா? என்ன கொடுமை இது? இது தெரியாமல் ஆங்கிலத்திலேயே பேசிவிட்டேன்” என்றான். சரி கைபேசி எண்ணாவது வாங்கிக்கொள்ளலாம் என்றால் நாங்கள் இறங்குமிடம் வந்துவிட்டது. சிறிது வேதனையுடன் கையசைத்துவிட்டு பிரிந்தோம். வழக்கம்போல சுனிலிடமிருந்து எனக்கு திட்டு விழுந்தது. “ஏன் அவன் ஹிந்திக்காரனாகவே இருந்தால்தான் என்ன? அவனிடம் பேசுவதற்கு ஏன் உனக்கு இவ்வளவு வலிக்கிறது?” என்று திட்ட ஆரம்பித்துவிட்டான். “சரி சரி விடு” என்று சொல்லி பிரிந்தோம்.

அதன் பின்னர் மைய ரயில் நிலையத்திற்கு அடிக்கடி செல்லும் தேவை எங்களுக்கு இருந்தது. அப்போதெல்லாம் ஒரு தமிழ் குடும்பத்தை நாங்கள் பார்ப்போம். அதிலும் அந்த பையனின் அம்மா புடவை பொட்டு என்றுதான் வருவார். ஆனாலும் அவர்கள் யாரும் எங்களை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் சென்றுவிடுவார்கள். ஆரம்பத்தில் நானும் அவ்வாறே கண்டுகொள்ளாமல் சென்றுகொண்டிருந்தேன். பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்னை மாற்றிக்கொண்டேன். அதாவது யாரேனும் இந்தியர்களை பார்க்க நேர்ந்தால், அவர்களின் கண்ணையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன். அவர்களும் என்னை பார்த்தால் சிரிப்பது. இல்லையென்றால் அமைதியாக சென்றுவிடுவது, தானாக போய் பேசுவதில்லை என்று முடிவு செய்துகொண்டேன். சுனிலிடம் திட்டு வாங்குவதிலிருந்தும் தப்பிக்கவேண்டுமே? (பாத்தியா? நான் பாத்துக்கிட்டுதான் இருந்தேன், அவங்கதான் கண்டுக்கல… ஆமா நீ இப்படியே பேசிக்கிட்டு இரு) ஹிந்தி தெரிந்தவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வதில் எந்த தயக்கமும் காட்டுவதில்லை. ஆனால் அவர்கள் தமிழர்களுடனோ அல்லது தமிழர்கள் தங்களுக்குள்ளேயோ பேசிக்கொள்வதில் ஏதோ பிரச்சனை இருந்துவந்தது. ஒருமுறை மின்தொடர்வண்டியில் ஒரு தம்பதியை நானும் என் மனைவியும் பார்த்தோம். மெல்லிய குரலில் தமிழில் பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள். எங்களையும் பார்த்தார்கள். புன்னகையும் செய்தார்கள். ஆனால் பேச முன்வரவில்லை. சரிதான் என்று நாங்களும் விட்டுவிட்டோம். என் இன்னொரு நண்பர் பின்னர் சொல்லும்போது அங்கு ஒரு தமிழ் கூட்டம் இருப்பதாகவும் கிரிக்கெட் எல்லாம் விளையாடுவதாகவும் சொன்னார். எங்கள் கண்ணில்தான் அவர்கள் தென்படவில்லை.

ஆஸ்திரியா சென்றபோது இது நடந்தது. அங்கு ஒரு பேருந்து நிறுத்தத்தில் திடீரென ஒரு இந்திய தம்பதியை பார்க்க நேர்ந்தது. வடநாட்டினர். நாங்கள் பார்த்து புன்னகைத்ததும் அவர்களே நெருங்கி வந்தனர். “அப்பாடா அவர்களே வருகிறார்கள். அப்படியென்றால் பேசலாம்” என்று நாங்களும் மகிழ்ந்தோம். அவர்கள் வந்து பேச ஆரம்பித்தார்கள். ஆங்கிலத்தில்தான். எங்களுக்குள் நடந்த உரையாடல் பின்வருமாறு.

ஹலோ
ஹலோ
இங்கு சுற்றுலா பயணியாக வந்தீர்களா?
ஆமாம். நீங்கள்?
நாங்களும்தான். இங்கே என்னென்ன இடங்களைப் பார்த்தீர்கள்? (அதற்குள் பையிலிருந்து ஒரு காகிதத்தை எடுத்தார்)
நாங்கள் அ, ஆ ஆகியவற்றை பார்த்தோம். இ-க்கு சென்றுகொண்டிருக்கிறோம்.
ஓ? நாங்கள் அ பார்த்தோம். ஆ வில் என்ன இருக்கிறது?
இன்ன இன்ன விஷயங்கள் இருக்கிறது.
ஓ அப்படியா? சரி நாங்களும் பார்க்க முயற்சிக்கிறோம். வேறு எங்கும் செல்வதாக இல்லையா?
இல்லை. குழந்தை இருப்பதால் ரொம்பவும் அலையமுடியவில்லை.
சரி சரி. சரி நாங்கள் வருகிறோம். பார்க்கலாம்.

சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள். இவ்வளவுதான் பேசினார்கள். பெயர் என்ன? எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? என்று எந்த விசாரிப்பும் இல்லை. நாங்கள் ஒரு வாக்கியம் பேசி முடிப்பதற்குள் அடுத்த கேள்வியுடன் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். வெறுத்துப்போய்விட்டோம். இனிமேல் தேவையில்லாமல் இந்தியர்களுடன் பேசுவதில்லை என்று முடிவு செய்துகொண்டோம்.

பின்னர் ஒரு முறை ஒரு பேரங்காடியில் பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு பெண் தானாக வந்து “நீங்கள் தமிழா?” என்று தமிழிலேயே கேட்டு பேச ஆரம்பித்தார். ஆரம்பத்தில் நாங்கள் சிறிது தயங்கினாலும் கொஞ்ச நேரத்தில் சகஜமாக பேச ஆரம்பித்தோம். “எங்கங்க? நம்ம ஆளுங்கதான் ஒருத்தர ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டா பேசவே மாட்டாங்க” என்று அலுத்துக்கொண்டார். அட நம்ம அனுபவம் இவருக்கும் இருக்கே என்று நெருக்கமானோம். நிறைய விஷயங்கள் சொன்னார். பின்னர் நாங்கள் சுவிட்சர்லாந்து பயணம் செய்ததற்கு இவரின் யோசனைகளும் ஒரு காரணம். கைபேசி எண்களை பரிமாறிக்கொண்டு பிரிந்தோம். பின்னர் இருமுறை நாங்களே அழைத்துப் பேசினோம். மூன்றாவது முறையிலிருந்து அழைத்தால் அவர்கள் அழைப்பை கண்டுகொள்ளவேயில்லை. சரிதான் இன்னுமொரு ஆள் என்று விட்டுவிட்டோம். இப்படி கத்தரித்துக்கொண்டு போவதற்கு எதற்கு அன்றைக்கு அவ்வளவு அங்கலாய்த்துக்கொண்டார் என்று தெரியவில்லை.

ஜெர்மன் மொழி வகுப்பில் சேர்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒருநாள் இரண்டு இந்திய மாணவர்கள் வகுப்பிற்கு வந்தார்கள். ஆசிரியருக்கோ ஆச்சரியம். ஏனென்றால் வகுப்பு ஆரம்பித்து சில நாட்கள் ஆகியிருந்தன. இந்த நேரத்தில் புதிய ஆட்களை சேர்த்துக்கொள்வது இயலாத ஒன்று. ஆனால் நிர்வாகம் அவர்களை சேர்த்துக்கொள்ளுமாறு  கூறி அவர்களை அவ்வாசிரியரிடம் அனுப்பியிருந்தது. அவர் பொறுமையாக அம்மாணவர்களிடம் “இதோ பாருங்கள். இதுதான் சிக்கல். உங்களை என்னால் இந்த வகுப்பில் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது. நான் சென்று நிர்வாகத்திடம் பேசுகிறேன். வேறு ஏற்பாடுகளை உங்களுக்கு செய்து தருகிறோம்” என்று சொல்லிவிட்டார். எங்களுக்கோ சிறிது ஏமாற்றம். ஏனென்றால் அதில் ஒருவன் பார்ப்பதற்கு தமிழன் போலவே இருந்தான். அந்தப் பையன் விடாமல் “அவ்வளவு விரைவாக என்ன நடத்தியிருக்கிறீர்கள்? இந்த எழுத்துக்களை எங்களுக்கு சொல்லித்தரமுடியுமா? இதை எப்படி உச்சரிப்பது?” என்று எங்கள் வகுப்பு நேரத்தை கெடுத்து அவரிடம் கேள்விமேல் கேள்வியாக கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தனர். எங்களுக்கு மிகவும் சங்கடமாக ஆகிவிட்டது. கொஞ்சம் கூட அடிப்படை அறிவு இல்லாமல் நடந்துகொண்டனர். மேலும் அதில் ஒருவன் என்னிடம் வந்து “நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? உங்களுக்கு என்னென்ன சொல்லிக்கொடுத்திருக்கிறார்கள்?” என்று ஆரம்பித்தான். நான் உடனே பேச்சை கத்தரித்து அவனை அவ்வாசிரியரிடமே பேசிக்கொள்ளுமாறு அனுப்பிவிட்டேன். ஏறத்தாழ ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேல் இந்த கூத்து நடந்தது. பின்னர் ஒருவழியாக அவர்கள் வெளியேறினார்கள். அந்த ஆசிரியர் அதற்கு எங்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டு பாடத்தை தொடர்ந்தார். பாவம்.

பாரீஸ் சென்றபோது அங்கே ஈழத்தமிழர்கள் வேலைபார்க்கும் உணவு விடுதிக்கு சென்றிருந்தோம். அவர்கள் நிச்சயம் எங்களுடன் நன்றாகப் பேசுவார்கள் என்று நினைத்திருந்தோம். பணிச்சுமையால் என்று நினைக்கிறேன். நான் எதிர்பார்த்த அளவு எங்களிடம் அவர்கள் பேசவில்லை. ஆனால் எடுத்தவுடன் தமிழில் பேசியதும் அண்ணா என்று அழைத்ததும் மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது. இல்லையென்று சொல்லாமல் ஒரேயொரு நல்ல அனுபவம் ஜெர்மனியில் கிடைத்தது. ஒருமுறை ஒரு பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தபோது ஒரு மலையாளி தன் குடும்பத்துடன் அங்கே வந்தார். தானாகவே அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு நன்றாக பேச ஆரம்பித்தார். நிறைய ஆலோசனைகள் சொன்னார். எங்களைப் பற்றியும் நிறைய விசாரித்தார். ஒரேயொரு வருத்தம். அவரது மனைவிக்கு ஆங்கிலம் நன்கு பேசவரும் என்பது அவர் சொன்னதிலிருந்து தெரியவந்தது. ஆனால் அவரோ ஒரு வார்த்தைகூட எங்களிடம் பேசாமல் விலகியே நின்றார். எல்லாத்துலயும் ஒரு இம்சை 🙂

(தொடரும்)

கலாச்சார அதிர்ச்சிகள் – வெளிநாடுவாழ் அனுபவங்கள் – 6

ஜெர்மன் கலாச்சாரத்தில் நமக்கு சங்கடம் தரும் ஒன்று ஓரினச்சேர்க்கை உறவுகள். உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் மென்மையான வண்ணங்களாலான சட்டைகளை அணிந்துவருவார்கள். ரோஸ், வெளிர் பச்சை போன்ற வண்ணங்கள். வெளிர் நீலம் சேர்த்தி கிடையாது. ஆகவே “அம்மாதிரி சட்டைகளை அணியவேண்டாம். தேவையற்ற அழைப்புகளுக்கு இடம் கொடுத்தாற்போல் ஆகிவிடும்! ஒரு வீட்டில் நீ ஒரு பெண்ணுடன் கூட தங்கிவிடலாம், ஆனால் ஒரு வீட்டை இரு ஆண்கள் பங்கிட்டுக்கொள்கிறார்கள் என்பது அவர்களுக்கு வேறுமாதிரிதான் அர்த்தப்படும்” என்றெல்லாம் இங்கிருந்து கிளம்பும்முன் அறிவுரைகள் கொடுக்கப்பட்டன.
நான் அங்கு சென்றபோது எனக்கு மிகவும் இம்சையாக இருந்தது பொது இடங்களில் ஜோடிகள் முத்தம் கொடுத்துக்கொள்வதுதான். அவர்கள் முத்தமிட்டுக் கொள்வதில் பிரச்சனையில்லை. ஆனால் எனக்கு தேவைப்படும் இடங்களில் இது நடக்கும், அதுதான் எரிச்சல் 🙂 உதாரணமாக ஒரு பேருந்து நிறுத்தத்தில் பேருந்து கால அட்டவணையை பார்க்க சென்றேன். அதற்கு முன்னால் நின்றுகொண்டு ஒரு ஜோடி ஆழ்ந்த முத்தத்தில் ஈடுபட்டிருந்தது. எனக்கோ பார்த்தேயாகவேண்டும் – அட்டவணையைத்தான். அவர்களோ நகர்வதாக இல்லை. பின்னர் துணிச்சலை வரவழைத்துக்கொண்டு அவர்கள் அருகில் சென்று சற்று குனிந்து நான் பாட்டுக்கு அட்டவணையை பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். என் நண்பர்கள் சிரித்துக்கொண்டேயிருந்தனர். அடப்போங்கடா எனக்குத் தெரியும் என் கஷ்டம் என்று வந்துவிட்டேன். அந்த ஜோடி இன்னமும் முத்தத்திலேயேதான் ஆழ்ந்திருந்தது.
இன்னொரு முறை ட்ரெயினில் வரும்போது பக்கத்தில் இருவர் நின்றுகொண்டு பேசிக்கொண்டு வந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் திடீரென்று ஆவேசமாகி அடுத்தவனை அணைத்து கன்னத்தில் கன்னம் வைத்து தேய்த்து அவன் உடலைத் தடவ ஆரம்பித்துவிட்டான். நாம் திரும்பிக்கொள்ளலாம், குழந்தையை என்ன செய்வது? அதோ பார் வெளியே ஜெர்மன் காக்கா போகிறது என்று காட்டவும் வாய்ப்பில்லாத சுரங்கப்பாதை ட்ரெயின் வேறு. கஷ்டப்பட்டு சமாளித்தோம். போன புதிதில் எல்லா பெண்களும் இடுப்பில் ஜீன்ஸ் துணியாலான ட்ரவுசர் போன்று போட்டுக்கொண்டு அங்கிருந்து கால் வரை கறுப்புத் துணியாலான லெக்கின்ஸ் போன்ற உடையை அணிந்திருப்பார்கள். நானெல்லாம் “பார், இவர்களே எப்படி கண்ணியமாக உடையணிந்து வருகிறார்கள். நம்மூரில் ஏன் இப்படி பொதுவிலும் திரைப்படங்களிலும் திரிகிறார்கள்?” என்று எண்ணி நொந்துகொண்டதுண்டு. நான் முதன்முறை போனபோது பனிக்காலம் அல்லவா? மார்ச் முடிந்து ஏப்ரலில் கோடை ஆரம்பித்தபோதுதான் அந்த லெக்கின்ஸ் ஆடை என்பது குளிருக்காக பனிக்காலத்தில் மட்டும் அவர்கள் போடுவது என்பது தெரிந்தது! அடப்பாவிகளா என்று சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனாலும் ஒன்றை சொல்லியே ஆகவேண்டும். நம்மூரைப் போலில்லாமல் ஆண்களும் சரி பெண்களும் சரி, பெரும்பாலும் உடலை ஆரோக்கியமாக கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிறார்கள். அதனாலோ என்னவோ இவ்வாறு அரைகுறை ஆடைகள் அணிந்தாலும் அழகாகத்தான் தோன்றுகிறதேயன்றி ஆபாசம் தெரிவதில்லை. அவ்வாறு தெரியும் சந்தர்ப்பங்களும் உண்டு என்பது வேறு விஷயம்.

நான் அங்கிருக்கும்போது ஒரு சிறுகாலத்திற்கு ஜெர்மன் மொழியை வகுப்பில் சேர்ந்து கற்றுக்கொண்டு வந்தேன். அங்கு ஒருமுறை “நிர்வாணம்” என்பதற்கான ஜெர்மன் வார்த்தையை எங்களுடைய ஆசிரியை எங்களுக்கு விளக்க முனைந்தார். எதையுமே ஆங்கிலத்திலோ வேறுமொழிகளிலோ சொல்லாமல், சைகைகளின் மூலமாக சொல்லிக்கொடுப்பதே அவர் பின்பற்றும் வழி. அதன் மூலமாகத்தான் மொழியை எளிதாகக் கற்றுக்கொள்ளமுடியும் என்பார். ஆகவே சைகை மூலம் ஆடையை அவிழ்த்துவிட்டு சூரியக்குளியல் எடுப்பதுபோல் விளக்கி வார்த்தையையும் சொன்னார். சிறு குழப்பத்திற்குப் பிறகு புரிந்துகொண்டோம். பிறகு எங்களிடம் ”நீங்கள் யாரேனும் அவ்வாறு செய்வதுண்டா?” என்று கேட்டார். கொஞ்சம் வெட்கமாகிவிட்டது. எல்லாருமே இல்லையென்றுதான் சொன்னோம். எங்கள் வகுப்பில் ஒரேயொரு பெண் மட்டும்தான். அவள் அன்று சிறிது தாமதமாக வந்தாள். நல்லவேளை இவர் கேட்கும்போது அவள் இல்லை என்று பார்த்தால், அந்த ஆசிரியை அவளிடமும் அந்த கேள்வியை கேட்டார். ரொம்ப வெட்கமாகி விட்டது, எனக்குத்தான். அவளோ சிறிய தர்மசங்கடத்துடன் “இல்லை” என்றார். சரி ஒருவழியாக அடுத்த வார்த்தைக்கு செல்லலாம் என்று பார்த்தால், மாணவர்களின் ஒருவன் அந்த ஆசிரியையிடம் “நீங்கள் அவ்வாறு செய்வதுண்டா?” என்று கேட்டுவிட்டான்! அடேய் குருநிந்தை செய்தவனே என்றெல்லாம் எனக்குள் எண்ணம் ஓட, அந்த ஆசிரியையும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் “இல்லை” என்று சொல்லி மேற்கொண்டு பாடம் நடத்த ஆரம்பித்தார். இவ்வளவு வெளிப்படையாக இவ்வளவு சாதாரணமாக நம்மாலெல்லாம் பேசிக்கொள்ளமுடியுமா என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஆனால் ஆசிரியை என்றால் அப்படித்தானே இருக்கவேண்டும்?
இது தொடர்பாக எனது பள்ளி மற்றும் கல்லூரிக் காலங்களில் நடந்த இரு நிகழ்ச்சிகள் எனக்கு ஞாபகத்திற்கு வருகின்றன. கல்லூரியில் இளம் அறிவியல் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது தமிழ்ப்பாடத்தில் கவிஞர் வைரமுத்துவின் கவிதை ஒன்று வைக்கப்பட்டிருந்தது. இணையத்திலும் இருக்கிறது.
பாஞ்சாலிக்குக் கேள்வி
————————————–
பாஞ்சாலியா?
வா மகளே வா!
துச்சாதனன் உன்னைத்
தொட்டிழுக்கும்போது
நீ மாதவிலக்கானதனால்
ஓராடைகட்டி உள்ளிருந்தாயாமே?
நான் வாழும் நாட்டில்
நடைபாதை ஓரத்தில்
ஓராயிரம் சகோதரிகள்
ஓராடை மட்டுமே
கட்டியிருக்கின்றார்
மாதமெல்லாம் அவர்களுக்கு
மாதவிலக்கா மகளே?…
————-கவிப்பேரரசு வைரமுத்து—————–
எங்கள் தமிழ்ப் பேராசிரியை மிகவும் கண்டிப்பானவர், தொழில் பக்தி மிக்கவர், நல்லவரும் கூட. ஆனால் அவர் எப்படி அதுவும் இருபாலர் வகுப்பில் இந்தக் கவிதையை விளக்குவார் என்று எதிர்பார்த்திருந்தோம். அந்த கவிதையை வகுப்பெடுக்க வேண்டிய அன்று “இந்தக் கவிதைக்குப் போவதற்கு முன்னால் சில வார்த்தைகள். நான் உங்களையெல்லாம் என் சகோதரர்களாகவும், சகோதரிகளாகவும்தான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். அதேபோல்தான் நீங்களும் எண்ணுவீர்கள்தானே? என்னதான் சகோதரனாக இருந்தாலும் அவர்களிடமும் பகிர்ந்துகொள்ளமுடியாத விஷயங்கள் உண்டு. அதில் இந்த கவிதையும் உண்டு. நான் இதை உங்களுக்கு கற்பிக்கமுடியாததற்கு வருந்துகிறேன். ஆனால் எந்நிலையிலும் இதை என்னால் உங்களுக்கு வகுப்பில் விளக்கமுடியாது. புரிந்துகொள்வீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். இதையெல்லாம் ஏன் இப்படி கல்லூரிகளில் பாடமாக வைக்கிறார்கள் என்று எனக்கு புரியவில்லை. நீங்களே படித்து புரிந்துகொள்ளமுடியும் என்று நினைக்கிறேன்” என்று அந்தக் கவிதையைவிட ஒரு பெரிய உரை நிகழ்த்திவிட்டு அடுத்த பாடத்திற்கு சென்றுவிட்டார்.
அதேபோல் இன்னொரு சம்பவம். பத்தாவது வகுப்பில் La Belle Dame sans Merci என்று ஒரு பாட்டு வரும் (ஜான் கீட்ஸ் எழுதியதாம். இணையத்தில் சரிபார்த்துக்கொண்டேன்). அதில் ஒரு பெண்ணுக்கு ஒரு ஆண் முத்தங்கள் கொடுப்பதாக வரும். வகுப்பில் சும்மா உட்கார்ந்திருக்கும் வேளையில் முன்னதாகவே நானும் மற்ற சில படிக்கும்(!?) பசங்களும் அதைப் படித்துவிட்டு நண்பர்களிடம் சொல்ல, வகுப்பில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் அப்பாட்டை எப்படி ஆசிரியர் எங்களுக்கு நடத்துவார் என்று கிளர்ச்சியுடன் காத்திருந்தோம். தூய மரியன்னை ஆண்கள் உயர்நிலைப்பள்ளிதான், ஆண் ஆசிரியர்தான், இருந்தாலும் கிளர்ச்சி கிளர்ச்சிதான். என்னை உள்ளிட்ட சிலருக்கு கூடுதல் கிளர்ச்சி, ஏனென்றால் நாங்களெல்லாம் ஆங்கிலத்திற்கு கூடுதலாக ட்யூஷனுக்கும் போய்க்கொண்டிருந்தோம். அங்கேதான் பெண்களும் வருவார்களே? 😉 (டேய்… உங்க ட்யூஷன்ல அத நடத்தியாச்சாடா?)
நமது ட்யூஷன் ஆசிரியர்களுக்கேயான “வகுப்பில் நடத்தும் பாடங்களை ட்யூஷனில் முந்தி சொல்லித்தந்துவிட வேண்டும்” என்ற அழுத்தம் காரணமாக பள்ளியில் அப்பாடலை சொல்லித்தருவதற்கு முன்னரே ட்யூஷனில் அப்பாட்டு வந்துவிட்டது. ட்யூஷன் ஆசிரியரும் கண்டிப்பான, தொழில் பக்தி மிக்க, நல்ல ஆசிரியர். தொழிலின் மீதான அவரது ஈடுபாட்டுக்கு இது ஒரு சவால் என்று எங்களுக்கு எக்காளம் வேறு. வகுப்பு ஆரம்பித்தது. ஆசிரியர் பொறுமையாக “இந்தப் பாட்டை மட்டும் என்னால் நடத்த முடியாது, நீங்களே படித்துக்கொள்ளுங்கள். மற்றதைப் பார்க்கலாம்” என்று சுருக்கமாக சொல்லிவிட்டு அடுத்த பாடத்திற்கு போய்விட்டார். எங்களுக்கு சப்பென்று ஆனது (சார் அந்த தலைப்புக்கு மட்டும் என்ன அர்த்தம்ன்னு சொல்லுங்க சார்?… கருணையில்லாத பெண் என்று அர்த்தம் … டேய் அப்படின்னா La Belle Dame sans cloth கிக்கிக்கிக்கிக்கீ… டேய் இங்க கவனிங்க எல்லாம்…டேய் எனக்கும் சொல்லுடா?… இல்லடா, அதுவந்து… டேய் கணேஷ் உன்னைத்தான்.., சரி சார்)
பின்னர் பள்ளி ஆசிரியரின் முறை வந்தது. வகுப்பெடுக்கவேண்டிய அன்று வந்து நின்றார். கைகள் இரண்டையும் வயிற்றின் அருகில் சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு இருகைகளாலும் சாக்பீஸ் துண்டை உருட்டிக்கொண்டே நடத்துவது அவரது வழக்கம். அன்றும் அப்படியே நடத்தினார் என்றே என் நினைவில் உள்ளது. மிக சாதாரணமாக அதே சமயம் எந்தவித வேறுபாடுமின்றி அந்த முத்தமிடும் இடத்தை நடத்தி கடந்து சென்றார். நான் இறுக்கமிழந்து இலகுவானேன். அவரைப் பற்றிய மதிப்பு மிகவும் உயர்ந்துவிட்டது. ஏற்கனவே அவரிடம் மிகுந்த பிரியத்துடன் இருப்பேன்தான். ஆனால் அது ஒரு கிறிஸ்தவப் பள்ளியென்பதும், எங்களுக்கு வகுப்பெடுத்த அந்த ஆசிரியர், அப்பள்ளியின் தலைமையாசிரியரான ஃபாதர் என்பதும்தான் கூடுதல் பிரியத்திற்குக் காரணம்!

ஹிட்லரின் வதைமுகாம் – வெளிநாடுவாழ் அனுபவங்கள் – 5

நேர்மையாகச் சொல்வதென்றால், ஜெர்மனிக்கு செல்லும்வரை ஹிட்லர் பற்றி ஒரு உயர்வான மதிப்பீட்டையே நான் கொண்டிருந்தேன். அவர் யூதர்களை அழித்ததெல்லாம் தெரியும் என்றாலும், தன் நாட்டுக்காக அவர் செய்த நல்லவற்றை வைத்துக்கொண்டும், முதல் உலகப்போருக்குப் பிறகு ஜெர்மனியை மற்ற நாடுகள் இம்சித்ததால் கடவுளாக பார்த்து ஜெர்மனிக்கு அனுப்பிய ஆள் ஹிட்லர் என்றும் நானாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு சராசரி இந்தியனுக்கு அல்லது தமிழனுக்கு இப்படி ஒரு நினைப்பு இருப்பது சகஜம்தான் இல்லையா?
முதன்முறை ஜெர்மனி சென்றபோது குடும்பமாக இல்லாமல் தனியாக சென்றதால், வார இறுதிகளில் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து வெளியில் எங்காவது செல்வது உண்டு. அவ்வாறு இவர்கள் செல்லும் இடங்களெல்லாம் ஒன்று ம்யூசியம் அல்லது ஏதேனும் அரண்மனை. நான் அங்கெல்லாம் செல்வதை தவிர்த்துவிடுவேன். ஒரு வார இறுதியில் “டக்காவ் என்று ஒரு இடம் இருக்கிறது. ஹிட்லர் அமைத்த வதை முகாம் அங்கே இருக்கிறது. அங்கு செல்வோமா” என்று கேட்டனர். ஆஹா உருப்படியான யோசனை என்று நானும் சேர்ந்துகொண்டேன்.
டக்காவ் (Dachau – தமிழில் டச்சாவூ என்று எழுதுவோரும் உண்டு. நான் இங்கு ஜெர்மனில் எப்படி சொல்வார்களோ அப்படியே எழுதியிருக்கிறேன்) என்பது ஹிட்லர் அல்லது அவரது அரசு அமைத்த வதை முகாம்களில் ஒன்று. ஹிட்லருக்கும் ம்யூனிக்கிற்கும் நிறைய தொடர்பு உண்டு என்பதால் (அவர் நாஸி கட்சியை ஆரம்பித்ததே இந்த ஊரில்தானாம்) அதுதான் முக்கியமான வதைமுகாம் என்று நினைத்திருந்தேன். பின்னர் அப்படியல்ல என்று தெரியவந்தது. இருப்பினும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றுதான். இரண்டாம் உலகப்போரின் போதும் அதற்கு முன்னரும் ஹிட்லரின் கட்சிக்கு வேண்டாதவர்கள் என்று அவர்கள் எண்ணுவோரை அங்கு வந்து அடைத்துவிடுவர். உயிர்பிழைத்து, பைத்தியமாகாமல் வெளியே யாரேனும் வந்தார்களா என்று தெரியவில்லை. உலகப்போர் முடிந்த பின்னரே அமெரிக்கப் படைகள் அங்கு வந்து அவர்களை விடுவித்தனர் என்று போட்டிருந்தனர். சிறைக்கூடமாகவும் வதைக்கூடமாகவும் இருந்த அந்த பெரிய கட்டிடத்தை இன்று ஒரு பெரிய மியூசியமாக மாற்றியிருந்தனர். ஒருவேளை என் நண்பர்கள் இங்கு வர முடிவு செய்தது இதனால்தான் போல.
உள்ளே செல்லும்போது அங்கு நடந்த நிகழ்ச்சிகளையும், அங்குள்ள பகுதிகளை, பொருட்களைப் பற்றிய தகவல்களையும் ஆங்கிலத்தில் சொல்வதற்கு வாக்கி டாக்கி போன்ற ஒரு கருவியை வாடகைக்கு கொடுத்தனர். இது தவிர கைடையும் அமர்த்திக்கொள்ளலாம். இதெல்லாம் தாண்டி ஒவ்வொரு இடத்திலும் இத்தகவல்களை ஆங்கிலத்திலும் ஜெர்மனிலும் எழுதியிருந்தனர். நாங்கள் அந்த கருவியை எடுத்துக்கொண்டோம். ஆனால் சீக்கிரத்தில் சலித்துவிட்டது. அங்கு எழுதியிருந்தவற்றை படிப்பதே எளிதாக இருந்தது. வெளியிலிருந்து உள்ளே செல்லும்போது ஒரு கைவிடப்பட்ட ரயில் தண்டவாளத்தை பார்த்தோம். பின்னர் கனமான இரும்புக்கதவுகள் வழியாக உள்ளே சென்றோம். பிரதானமான அலுவலக கட்டிடமாக இருந்த இடத்தில் அருங்காட்சியகத்தை அமைத்திருந்தார்கள். ஹிட்லரின் வாழ்க்கை, நாஸி கட்சியின் தோற்றம், அவர்கள் அடித்த கூத்து என்று விரிவாக படங்களுடன் விளக்கியிருந்தார்கள். பின்னர்தான் சங்கடங்கள் ஆரம்பித்தன. அங்கு கைதாகி வந்த அறிஞர்கள், கல்வியாளர்கள் ஆகியோரைப் பற்றி எழுதியிருந்தார்கள். பார்ப்பதற்கு மிகவும் கவர்ச்சிகரமான தோற்றம் கொண்ட இளைஞர்கள், நடுத்தரவயதினர். அவர்களின் கருத்துக்களும் செயல்பாடுகளும் ஹிட்லருக்கும் அவர் கட்சியினருக்கும் பிடிக்கவில்லையாதலால் அவர்களைக் கொண்டுவந்து இங்கு அடைத்திருக்கின்றனர். பின்னர் அவர்கள் சித்தம் கலங்கி “தற்கொலை” செய்துகொண்டதாக அவர்களது வரலாறு முடிகிறது! ஒன்று இரண்டல்ல இவ்வாறு பலபேர்.
கடுமையான தண்டனைகள். ஒருவர் நிற்கும் நிலையில் இடுப்புவரை முன்புறம் சாய்த்து ஒரு பலகையில் கட்டிவைத்து புட்டத்தில் பிரம்பைக் கொண்டு அடிப்பது ஒரு தண்டனை. அந்த பலகையையும் பிரம்பையும் அங்கே பார்த்தேன்! இது என்றல்ல. அங்கு பயன்படுத்தப்பட்ட ஏறத்தாழ அனைத்து பொருட்களின் மாதிரியை அங்கு வைத்திருந்தனர். கைதிகள் போடும் உடைகள். அந்தக் குளிருக்கு மெல்லிய பருத்தியாலானது போன்ற உடை. இதில் காலை அங்குள்ள பெரிய மைதானத்தில் அனைவரையும் அந்த உடையுடன் நிற்கவைத்து அட்டெண்டென்ஸ் எடுப்பார்களாம். மைனஸ் ஐந்தோ மைனஸ் பத்தோ உடை அதுதான். அட்டெண்டென்ஸ் எடுப்பது எடுப்பதுதான். அந்தக்குளிர் தாங்காமல் இறந்து விழுந்தோரும் உண்டு.
மருந்தை சோதிப்பதற்கு சோதனை எலிகளாக இக்கைதிகளை பயன்படுத்தினர் என்று ஓரிடத்தில் எழுதியிருந்தது (அல்லது நான் அவ்வாறு புரிந்துகொண்டேன்) – புகைப்படங்களுடன். முதல் படத்தில் நல்ல நிலையில் இருக்கும் ஒருவர். இரண்டாவதில் அவர்மேல் புகை பாய்ச்சப்படுகிறது. மூன்றாவது அவர் இறந்ததுபோல் சரிந்து நினைவிழந்து இருக்கிறார். முடிந்தது சோதனை! இப்படிப்பட்ட வதைகள் தவிர பொருளில்லாத வேலைகளை கைதிகளைக் கொண்டு செய்விப்பது. உதாரணமாக ஒரு மரத்தரையை வழுவழுப்பாக தோற்றமளிக்கும் வரை சுத்தம் செய்யவிடுவது. உணவுக்காக கொடுக்கப்பட்ட அலுமினியத்தட்டை பளபளப்பாக ஆகும்வரை தேய்க்கவிடுவது இப்படி. உணவும் சத்துக்குறைந்ததாக இருக்கும்படி பார்த்துக்கொள்வார்களாம்.
பின்னர் அந்த வதை முகாமைப் பற்றிய ஒரு ஆவணப்படம் ஒன்றைக் காட்டினார்கள். அதற்கென்று ஒரு தியேட்டர் போன்ற அமைப்பு. பதிமூன்று வயதிற்கு உட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு அனுமதி கிடையாது  என்று இரண்டாம் முறை ஹரிணியுடன் சென்றபோது தெரிந்துகொண்டேன்! உக்கிரமான காட்சிகள். வரிசையில் நிற்கும் கைதிகள். அவர்களது படுக்கையறைகள். அவற்றில் அவர்களால் படுக்கமுடியாது, தன்னை சொருகிக்கொண்டுதான் தூங்கமுடியும். புகைப்படங்களில் கைதிகளின் முகத்தில் தெரிந்த வெறுமை. பசியாலும், உழைப்பாலும் மெலிந்த உடல்கள். இறந்தவர்களின் உடல்களை அப்பகுதியில் ஒரு ஓரத்தில் போட்டிருப்பதை ஓரிடத்தில் காட்டினார்கள். எலும்பின்மேல் தோல்மட்டுமே இருக்கும் உடல்கள் குவியல் குவியலாக! அப்பிணங்களை அள்ளிச்செல்ல ட்ரெயின் ஒன்றை அமைத்திருந்திருக்கிறார்கள். சுமார் இரண்டு லட்சம் பேர் கைதிகளாக இருந்திருக்கிறார்கள். ஆவணங்களின்படி இறந்தவர்கள் மட்டுமே நாற்பதாயிரத்திற்கு மேல்! மனம் கனத்துப்போனது.
பின்னர் தொடர்ந்து அருங்காட்சியகத்தை சுற்றி வந்தோம். வெளியில் அந்த கைதிகளுக்கு அட்டெண்டென்ஸ் எடுக்கும் மைதானத்திற்கு வந்தபோது கொஞ்சம் சகஜமாகி ஏதோ நகைச்சுவை சொல்லி சிரிக்க ஆரம்பித்தோம். அப்போது எங்களில் ஒருவன் சுட்டிக்காட்டியபின்தான் அங்கு வரும் அனைவருமே பெரும்பாலும் அமைதியாக அல்லது மெலிதாக பேசிச் செல்கின்றனர் என்பதை கண்டுகொண்டோம். உள்ளூர எங்களை நாங்களே திட்டிக்கொண்டு அதன்பின் வெளியில் வருவது வரை அமைதியாக இருந்தோம். முன்னர் அந்த மைதானத்தின் அந்தப் பக்கம் ஏறத்தாழ இருபது சிறைக் கொட்டடிகள் இருந்திருக்கின்றன என்பது புகைப்படங்கள் மூலம் தெரிந்தது. அவற்றில் ஒன்றைத் தவிர மற்ற அனைத்தையும் இடித்துவிட்டனர். அந்த ஒன்றை மட்டும் காட்சிக்காக வைத்திருந்தனர். அக்கைதிகள் படுத்திருந்த படுக்கைகளை நேரில் கண்டபோது அச்சம் ஏற்படுவதை தடுக்கமுடியவில்லை. நாமெல்லாம் புண்ணியம் செய்தவர்கள். அவர்கள் பயன்படுத்திய கழிப்பறை ஒன்றையும் காட்சிக்கு வைத்திருந்தனர். தடுப்புகளோ மறைப்புகளோ ஏதுமின்றி வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருந்த மேற்கத்திய கழிப்பறைகள். அதுதவிர அங்கே ஒரு தேவாலயம் போன்ற கட்டிடம் ஒன்றும் இருந்தது. அங்கு செல்ல மனமே வரவில்லை. அந்த சிறைக்கொட்டடி வாசலிலேயே அமர்ந்து கொண்டிருந்தோம். திரும்ப அந்த இரும்புக்கதவுகளைத் தாண்டி வெளியில் வரும்போது ஒரு சிறிய நிம்மதி. அந்தக் கைவிடப்பட்ட வளைந்து சென்று சற்று தூரத்தில் முடிந்திருந்த தண்டவாளத்தை மறுபடியும் பார்த்துவிட்டு வந்தேன். ஹிட்லரைப் பற்றி புகழ்ந்து பேசும் ஒவ்வொருவரும் அவசியம் சென்று பார்த்து உணர்ந்து வரவேண்டிய ஒரு இடம்.

ஜெர்மனிக்கு செல்வதற்கு முன்னர், என்னுடைய மேலாளர் எங்களிடம் “ஹிட்லரைப் பற்றி நல்லதாகவோ ஏன், கெட்டதாகவோக்கூட எந்த ஒரு வார்த்தையையும் அங்கே பேசிவிடவேண்டாம். ஹிட்லர் என்ற ஒரு பெயர் இருப்பதாகக் கூட காட்டிக்கொள்ளவேண்டாம். இரண்டாம் உலகப்போரைப் பற்றிக்கூட பேசுவதை தவிர்த்துவிடுங்கள்” என்றெல்லாம் சொல்லி அனுப்பினார். அவர் அவ்வாறு சொன்னது எனக்கு ரொம்பவும் மிகையாகப் பட்டது. ஆனால் அங்கு சென்றபின்னர் அது உண்மைதான் என்று தெரிந்தது. எந்த இடத்திலும் அவரது பெயரே இல்லை. இதற்கு முன்னர் சொன்ன அந்த வதைக்கூட அருங்காட்சியகத்தில்தான் அவரது பெயரை முதலில் பார்த்தேன். என்னுடைய நண்பர் “ஜெர்மானியர்களில் ஹிட்லரை விரும்பும் மக்கள் இன்னமும் கூட இருப்பார்கள். நாம் அவர்களிடம் நன்கு ஆழ்ந்து பேசிப் பழகினால் ஒருவேளை அதை அவர்கள் வெளியிடக்கூடும்” என்றார். எதற்கு விஷப்பரிட்சை என்று நான் அதை செய்ய முயலவேயில்லை.

இரண்டாம் உலகப்போரில் வீசப்பட்ட குண்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டு வெடிக்கப்பட்டதைக் குறித்து முன்பு என் வலைப்பக்கத்தில் எழுதியிருந்தேன். அப்போது கூட வேலை பார்த்த ஒருவர் ஹிட்லரைப் பற்றி “ஹிட்லர் செய்தது தவறுதான், ஆனால் அதற்கு ஜெர்மனி மக்களுக்கு இப்படி ஒரு தண்டனையா?” என்று என்னிடம் நொந்துகொண்டார். இந்த சம்பவத்தைத் தவிர வேறு எந்த இடத்திலும் ஹிட்லரைப் பற்றி கேள்விப்படவில்லை. ஒருமுறை ஒரு பெரிய வணிகவளாகத்தின் கழிப்பறையை உபயோகிக்க நேர்ந்தபோது உள்ளே, ஹிட்லரைத் திட்டி ஒரு கிறுக்கலும், அதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக நாஸிக் கட்சியை ஆதரித்து ஒரு கிறுக்கலும் என்று இருந்ததைப் பார்த்தேன். அடப்பாவிகளா என்னடா ஃபேஸ்புக் மாதிரி இதைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறீர்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.
வாடிக்கையாளர்களுடனான ஒரு விருந்தில் ஜெர்மானியர் ஒருவரிடம் பொதுவாக “எங்களுக்கு தேசப்பிதா என்று சொல்ல காந்தி இருப்பது போல் ஜெர்மனியை கட்டியெழுப்பியவர் என்று யாரையாவது சொல்லமுடியுமா?” என்று கேட்டேன். அவர் கொஞ்ச நேரம் யோசித்துவிட்டு “அப்படியெல்லாம் யாரையும் சொல்லமுடியாது” என்று முடித்துக்கொண்டார். மழுப்புகிறாரோ என்று தோன்றியது. சமீபத்தில் ஜெர்மனியின் நிறம் என்று எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எழுதியிருந்த பதிவைப் படித்ததும் ஹிட்லரைப் போற்றுபவர்கள் இன்னமும் ஜெர்மனியில் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்று தெரியவந்தது.

(தொடரும்)

ஒரு சாகசப் பயணம் – வெளிநாடுவாழ் அனுபவங்கள் – 4

ஜெர்மனியில் இருந்தபோது நானும் என் நண்பர் ஒருவரும் சேர்ந்து குடும்பத்தோடு சிறு சிறு பயணங்கள் செய்திருக்கிறோம். அதில் முக்கியமானது கோனிக்ஸீ என்னும் இடத்திற்கு சென்றது. ராஜாக்கடல் என்று தமிழில் பொருள் வரும் 🙂 ம்யூனிக்கிலிருந்து ஒரு ட்ரெயினில் சென்று ஒரு குறிப்பிட்ட ரயில்நிலையத்தில் இறங்கி, அங்கிருந்து ஒரு பேருந்தில் ஐந்து கிலோமீட்டர் பயணித்து ஒரு மலையருகே சென்று  சேரவேண்டும். மலைகளுக்கு நடுவே அமைந்திருக்கும் ஏரியில் படகு சவாரி. நடுவில் இருக்கும் குட்டித் தீவுகள் போன்ற நிலப்பகுதிகளில் நடை என்று நன்றாகவே இருந்தது. ஒரு நாள் பயணம் என்பதால், அதிக நேரம் அங்கே செலவழிக்கும்பொருட்டு, காலையில் சீக்கிரமே கிளம்பி, திரும்பும்போது கடைசி ட்ரெயினை பிடித்து வருவதாக திட்டம். கடைசி ட்ரெயின் இரவு 8.20க்கு என்று தெரிந்து வைத்திருந்தோம். சொதப்பியது எங்கே என்றால் ஏரியிலிருந்து அந்த ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து சேரும் கடைசிப் பேருந்து 7.35 அளவில் கிளம்பிவிடும் என்பதை கவனிக்காததே. படகு சவாரி முடிந்து எல்லோருக்கும் நல்ல பசியாக இருந்ததால், பேருந்து நிலையத்திற்கு சற்று தொலைவிலிருந்த மெக்டோனால்டிற்கு சாப்பிட சென்றோம். நன்றாக மொக்கிவிட்டு, கிளம்பி பேருந்து நிலையம் வரும்போது ஒரு பேருந்தை எதிரில் பார்த்தோம். அதுதான் கடைசிப் பேருந்து என்று அப்போது எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. பேருந்து நிலையத்தில் கால அட்டவணையை பார்த்தபோதுதான் தவறு நடந்துவிட்டது எங்களுக்கு புரிந்தது. மணி 7.40ஐ நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. 8.20க்குள் ஐந்து கிலோமீட்டர் நடந்து ட்ரெயினை பிடிக்கவேண்டும். தள்ளுவண்டியில் என் குழந்தை வேறு.

அருகிலிருந்த ஒரு பெட்ரோல் பங்க்கை ஒட்டிய கடையில் விசாரித்தபோது வாடகைக்கார் போன்ற வேறு எந்த வசதியும் இல்லை, நடக்கத்தான் வேண்டும் என்றனர். அவரிடமே ஒரு கார் இருந்தது. அதில் லிஃப்ட் கேட்கலாமா என்று என் நண்பர் என்னிடம் கேட்டார். லிஃப்ட் கொடுக்கும் எண்ணமே அக்கடைக்காரரின் முகத்தில் தெரியாததால், வழியை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தோம். முழுவதும் இருட்டிய, நெடுஞ்சாலையை ஒட்டிய சிறு சாலை. கைபேசியில் உள்ள டார்ச் மட்டுமே துணை. இரு பெண்களும் ஒரு குழந்தையும். சரி என்று துணிந்து நடக்க ஆரம்பித்தோம். நான் ஜிபிஎஸ்ஸை முடுக்கிவிட்டு எவ்வளவு தூரம் மீதி இருக்கிறது என்பதை கவனித்துக்கொண்டே வந்தேன். 7.50 ஆனபோது ஒன்றரை கிலோமீட்டர் தூரமே கடந்திருந்தோம். சரி இது ஒத்துவராது என்றெண்ணி ஓட ஆரம்பித்தோம். வெகுதூரத்திற்கு அந்த சாதனையை எங்களால் செய்யமுடியவில்லை. அதுவும் என் குழந்தையை வண்டியில் வைத்து தள்ளிக்கொண்டு. நண்பரும் அவர் மனைவியும் ஓடிவிடமுடியும் என்ற நம்பிக்கையில் இருந்தனர். நானோ “எக்குத்தப்பாக எங்காவது மாட்டிக்கொண்டு, கடுமையாக முயற்சி செய்தால்தான் மரணத்திலிருந்து தப்பிக்க முடியும்” என்ற நிலை வந்தால்கூட “எதற்கு கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டு? பேசாமல் அமைதியாக இறந்துவிடலாமே” என்று எண்ணுபவன். என்னைப் போய் ஓடு ஓடு என்றால் எங்கே போவது? மனம் அதற்குள் நூற்றியெட்டு கணக்குகளை போட ஆரம்பித்தது.

எங்காவது ஹோட்டலில் தங்கிக்கொள்ளலாம் என்பது முதல் எண்ணம். அதுவோ சிறிய ஊர். ஹோட்டல் என்று எதையும் பார்த்ததாக நினைவிலில்லை. சரி வாடகைக்கார் ரயில் நிலையத்தில் கிடைத்தால் சென்றுவிடலாம் என்றால் அதையும் அங்கு பார்த்த நினைவில்லை. சரி யாராவது போலீஸை பார்த்தால் உதவி கேட்டு வாடகைக்காரை ம்யூனிக்கிலிருந்துகூட வரவழைத்து சென்றுவிடலாம் என்று நம்பிக்கை வந்தது. ஆகவே நண்பரிடம் “நீங்களிருவரும் ஓடுவதை தொடருங்கள். எங்களால் முடியுமென்று தோன்றவில்லை. வெறும் அரை மணி நேரத்தில் என்ன முக்கினாலும் 3.5 கிலோமீட்டர் சாத்தியம் என்று எங்களுக்குத் தோன்றவில்லை” என்றேன். அவர்களுக்கோ எங்களை விட்டுவிட்டு – அதுவும் குழந்தையோடு – செல்வதில் விருப்பமில்லை. அதே சமயம் பைசா செலவழிக்கவும் தயாராக இல்லை 😉 “சரி முடிந்தவரை செல்வோம், பார்க்கலாம்” என்று அவர்கள் ஓட்டமும் நடையுமாக செல்ல நாங்கள் அவர்களை பின்தொடர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தோம். 8.05ம் ஆகியது. ட்ரெயினைப் பிடிப்போம் என்ற நம்பிக்கையெல்லாம் போய்விட்டது. சோர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்தபோது நாங்கள் சென்றுகொண்டிருந்த பக்கத்திலேயே ஒரு தீயணைப்பு நிலையத்தை பார்த்தோம். என் நண்பர் உடனே “இங்கே நிச்சயம் நமக்கு உதவி செய்வார்கள். நான் போய் கேட்கிறேன்” என்றார். அமெரிக்காவில் இதுமாதிரி அவர்கள் உதவி செய்வது சகஜம் என்று பின்னால் சொன்னார். எனக்கோ “போலீஸ் என்றாலாவது உதவி செய்யும். தீயணைப்புத் துறையினர் எவ்வாறு உதவிசெய்வர்” என்று குழப்பம். ஆனால் அவர் விடாமல் சென்று அவர்களிடம் நிலமையை விளக்கினார். முதலில் வந்தவருக்கு ஜெர்மன் மொழி மட்டுமே தெரியும் போல. இவர் சொன்னது எதுவும் அவருக்கு புரியவில்லை. அவரது மேலாளருக்கு நல்லவேளையாக ஆங்கிலம் நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது. அவர் சரளமாக பேசி எங்களுக்கு உதவுவதாக சொல்லி ஒரு சிறிய காரை அனுப்ப முன்வந்தார். பின்னர் என்னையும், என் வசம் இருந்த தள்ளுவண்டியையும் பார்த்தபின் பின்னால் சென்று ஏதோ சொல்ல, பெரிய வேன் ஒன்று வந்தது!

இவையெல்லாம் நடந்து அனைவரும் அந்த வேனில் ஏறி அமர்ந்த போது மணி 8.12. இன்னும் எட்டு நிமிடங்களுக்குள் ட்ரெயினை பிடிக்கவேண்டும். நடுவிலோ மூன்றரை கிலோமீட்டர்கள். அந்த ஓட்டுநர் பறப்பதுபோல் வண்டியை ஓட்டினார். சைரன் போடவில்லையென்றாலும், அந்த ஊர்திக்கு அனைவருமே வழிவிட்டனர். சாலைகளில் பாய்ந்து சென்று ரயில் நிலையத்தை அடைந்தபோது மணி 8.16 மட்டுமே ஆகியிருந்தது. நிலையத்தின் முதன்மைக் கதவு மூடியிருந்ததால் பக்கவாட்டில் இருந்த சிறு கதவு வழியாக பாய்ந்து சென்று ட்ரெயினில் ஏறி அமர்ந்தோம். நண்பர் அந்த ஓட்டுநருக்கு இருபது யூரோ சன்மானம் கொடுத்து நன்றி சொல்லிவிட்டு வந்து ஏறிய அரை நிமிடத்தில் வண்டி கிளம்பியது. பெருமூச்சுக்களை விட்டு சரியாகிக்கொள்ள சிறிது நேரமானது. வெட்கம் காரணமாக சிறிது நாட்கள் இதை யாரிடமும் சொல்லிக்கொள்ளவில்லை. பின்னர் இதிலிருந்த அந்த சாகசத்தன்மை காரணமாக சொல்ல ஆரம்பித்தோம். மறக்க முடியாத நிகழ்வு. அந்த தீயணைப்பு நிலையம் எதிர்சாரியில் இருந்திருந்தால்கூட எங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது. நாங்கள் செல்லும் வழியிலேயே இருந்தது, எப்போதும் என் நண்பரிடம் ஒட்டாத என் குழந்தை அன்று சுமார் பத்து நிமிடங்கள் அந்த இருட்டில் அவர் வண்டியில் வைத்து தள்ளிக்கொண்டு ஓட பேசாமல் அமர்ந்திருந்தது, அந்த ஆங்கிலம் தெரிந்த மேலாளர், வண்டியை சீறி ஓட்டிச்சென்ற ஓட்டுநர் என்று எல்லாம் தற்செயல்களின் சங்கமம்.