கும்பகோணத்திலிருந்து…

சமீபத்தில் என் அலுவலகத்தில் நடந்தது. அலுவலகத்தில் காஃபி வாங்குமிடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தபோது அருகில் வந்த ஒருவர், காஃபி போடுபவரிடம் ‘காஃபி ஃபரெஷ்ஷாக போடுகிறீர்களா?’ என்று கேட்டார். நானும் அருகிலிருந்த சிலரும் எங்களை கட்டுப்படுத்தமுடியாமல் திரும்பி அவரை பார்த்தோம். காஃபி அங்கே ஃரெஷ்ஷாக போடுகிறார்கள் என்பது பார்த்தாலே தெரியும். இவர் என்னடா இப்படி கேட்கிறார் என்று பார்த்தோம்.

காஃபி போட்டுத்தரும் பணியாளரும் சற்று எரிச்சலடைந்தாலும், பொறுமையாக ‘ஆமாம் சார்’ என்றார். அந்த நபர் ‘இல்ல சார், நான் ஏன் கேக்கிறேன்னா நான் கும்பகோணத்துக்காரன், காஃபி ஃரெஷ்ஷா இல்லேன்னா சட்டுன்னு கண்டுபிடிச்சுடுவேன், அதான், ஃரெஷ்ஷா போடுறதுன்னா சொல்லுங்க, இல்லேன்னா நான் டீ எடுத்துக்குறேன். ‘ என்றார். காஃபிக்காரரும் விடாமல் ‘நானும் கும்பகோணம்தான் சார். இது ஃரெஷ் காஃபிதான். இருந்தாலும் நீங்க இவ்வளோ கவலைப்படுறதாலே டீயே எடுத்துக்குங்க’ என்றார். மேற்கண்ட இரு சொற்றொடர்களை திரும்ப ஒருமுறை இருவரும் கூறிக்கொண்டனர். பின் அவர் ‘இருங்க இதோ வர்றேன்’ என்று சொல்லி, ஏழு டோக்கன்களை வைத்துவிட்டு பின்னாலிருப்பவர்களிடம் எதோ பேசத்தொடங்கினார். கடைக்காரரும் சரி ஏழு டோக்கன் இருப்பதால் எப்படியும் சில காஃபிகளாவது வாங்கி விடுவார் என்ற நம்பிக்கையில் மூன்று காஃபிகளை போட்டுவிட்டு காத்திருந்தார்.

பின்னர் திரும்பிய அந்த நபர் ‘சரி சார். இது ஒத்துவராது. நான் டீயே எடுத்துக்குறேன்’ என்று சொல்லி டீ இருக்குமிடம் நோக்கி நகர ஆரம்பித்தார். காஃபிக்காரர் வெறுத்து போய் பரிதாபமாக ‘சார், உங்களுக்குதான் சார் 3 காஃபி போட்டுருக்கேன், மீதி நாலு டோக்கனுக்கு டீ எடுத்துக்குங்களேன்’ என்றார்.

நம்மவர் லட்சியமே செய்யாமல் திரும்பி டீ எடுப்பதில் மும்முரமாக, காஃபிக்காரர் நொந்துபோய் நிற்க, அதற்குமேல் அங்கு நிற்க முடியாமல் (எனக்கு காஃபி வந்துவிட்டதால்) நானும் கிளம்பிவிட்டேன். கும்பகோணத்தில் இப்படியெல்லாம் செய்தால் செவுளை திருப்பிவிட மாட்டார்களா? ஆச்சரியம்தான்.